อินสวน
ออกเขตห้วงหลวงพระบางมรดก
ใจสะทกห่างอกอ้อมกอดพี่
เห็นลำเนาป่าเขาเขียวขจี
น้องจากพี่คราวนี้คงเนานาน
สองข้างทางอ้างว้างเหมือนร้างแล้ว
เจ้าดวงแก้วจำลาแม่ตาหวาน
ผ่านป่าดงพงพฤกษ์ลึกกันดาร
อกร้าวราญเจ็บลึกพี่ตรึกตรอง
เห็นน้ำเหืองไม่แห้งยังแรงไหล
แต่น้ำใจแล้งไร้ไม่สนอง
น้ำเย็นใสทำไมไยขุ่นข้อง
หรือใจน้องขุ่นคล้ำน้ำคำลวง
ถึงเขตบ้านย่านคนชนบท
ดูลันทดหดหู่ห่างเมืองหลวง
พี่ยิ่งหวนโหยหาสุดาดวง
เพราะเป็นห่วงดวงใจห่างไกลตา
เหล่าเด็กน้อยเลิกเรียนเดินเรียงไล่
แสนหวั่นใจเลิกรักเป็นหนักหนา
อยากเดินเรียงเคียงข้างไม่ร้างรา
ปรารถนาเพียงเจ้าโปรดเข้าใจ
เห็นคุณย
1107
7
0
หน้าส่วนตัว
