คนกรุงศรี
วอแจ้งข่าว คราวนี้ มีคนป่วย
ทราบแล้วหน่วย กู้ภัย ไม่รอท่า
คว้ากุญแจ เจ้าโทน โจนออกมา
ขับรถหา จุดหมาย จนได้ความ
มัดบาดแผล คนไข้ ให้เลือดหยุด
เร็วที่สุด เปลใส่ ขึ้นไหล่หาม
ทุกนาที มีค่า พยายาม
อุทิศตน ทำตาม อุดมการณ์
ผู้ป่วยรอด ปลอดภัย กลับไปพัก
แสนเหนื่อยนัก เร็วมา หาอาหาร
เจ้าโทนเตรียม ของจะ รับประทาน
ดูเบิกบาน เพื่อนรวม ร่วมครื้นเครง
ตะโกนเรียก เมียให้ ว่องไวหน่อย
เพื่อนกูคอย เหตุใด ไม่รีบเร่ง
ไปซื้อเหล้า ผักปลา มาทำเอง
เสียงล้งเล้ง ด่าทอ ไม่พอใจ
เมียขายของ กลับมา ท่าเหนื่อยอ่อน
ลูกก็อ้อน เสียจัง นั่งร้องไห้
ตวาดลูก ดังก้อง ร้องทำไม