nava
วันเร่-ลอยล่องแรมใจ
ลำนำแห่งห้วงใดฝากถึง
ดินอ้าง-ว้างทาง ร้างคำนึง
ในชั่วยามหนึ่งหนักอึ้งใจ
ธันวาคมห่มลมคมหนาว
ดื่นหมอก-ดอกดาวพราวไหว
รูปเงานานา-มายาใจ
ขณะความอุ่นร้างไร้จักไขว่คว้า
กองไฟใต้แสงจันทร์สาด
จอกแล้วจอกเล่าบาด-คอข้า
พร่องแล้วเติมเพิ่มแล้วริน-สิ้นทุกครา
ฟุ้งสรรพนานา-ภาระชีวิต
สักน้อยหนึ่ง-ซึ่งพันธศรัทธา
หวนถึงถ้อยวาจา-คราวิตกจริต
เสี้ยวแดนที่วิถีร้อยเพียงน้อยนิด
ล้วนแต่ห้วงชีวิตร้างทิศทาง..ฯ
กาลได้เกลา
กลับเพียงซากแหว่งเว้าที่เปล่าร้าง
ค่าที่แท้แค่ที่ทำ-เพียงแผ่วบาง
ลึกหรือหนาอีกด้านมืดคว้างลอย
หรือเพียงผ่านนานก็แผ่วแล้วเงียบงัน
1037
6
0
หน้าส่วนตัว
