ปริญญา อินทร์อุดม
หัวใจห้ามหัวใจอุตลุดให้เลิกการสมมุติให้หยุดฝันให้ตั้งจิตลิดรอนกร่อนสัมพันธ์ให้ถอยห่างทางตันที่ฝันเดินจะห้ามหัวใจฝันฉันใดหนอสิ่งที่รอสารพัดจะขัดเขินไม่อาจปล่อยหัวใจไปเผชิญความยับเยินที่รู้ว่าอยู่รอถ้าไม่ห้ามปรามฝันไม่กั้นรั้วก็นึกกลัวหัวใจจะไปต่อเท่าที่ผ่านการเดินก็เกินพอสำหรับก่ออาวรณ์ตอนจากกันเพราะห้องหวงดวงจินต์ใช่หินผารู้คุณค่าความทุกข์รู้สุขสันต์รู้สลดหดหู่รู้ตื้นตันความผูกพันอันทวีนั้นมีจริงหวานกานท์กลอนอ่อนหวานปานน้ำผึ้งช่อคิดถึงดอกไม้เทศพิเศษยิ่งภาพความฝันวันนั่งเอนหลังอิงเป็นเด็กหญิงฟังผู้เฒ่าเล่านิทานตรึงประทับจับจิตหมดสิทธิ์ลบถึงจะจบแล้วจากเป็นฉากผ่านภาพจะยังฝังแน่นอีกแสนนานจึงต้องกา
2233
3
1
หน้าส่วนตัว
