-ร้อยแปดพันเก้า-
ฉันเคยเป็นคนที่ไม่มีค่า
เคยไขว่คว้าพลาดหวังในครั้งก่อน
เคยย่อยยับอัปยศทุกบทตอน
เคยร้าวรอนย้อนแยกใจแตกร้าว
เมื่อเธอมาลบโศกบนโลกเศร้า
มาปลุกเร้าอกสะท้อนรู้ร้อนหนาว
ลบความขมจมมืดอันยืดยาว
เธอล่วงก้าวนำทางอย่างท้าทาย
ฉันรักเธอหรือไม่..ตอบไม่รู้
มองแววตาทั้งคู่รู้ความหมาย
เติมความหวานใจเปลี่ยวซึ่งเดียวดาย
ร้อยเรียงรายเลิศล้ำด้วยคำกวี
ถึงไม่มีตัวตนอยู่ตรงหน้า
เปี่ยมศรัทธาด้วยรักในศักดิ์ศรี
เคยอกหักพักใจมาหลายปี
เธอคนดีชี้สว่างทางโรจน์ไกล
เธอคือผู้เชื่อมฝันจากวันก่อน
เธอพาย้อนโลกชื่นคืนมาใหม่
เธอคือความรักความห่วงใย
เธอคือลมหายใจในนิยาม
เราพบกันเหมือนชะตาฟ้าลิขิต
โลกมืด
1228
4
0
หน้าส่วนตัว
