แก้วประเสริฐ
ตะวันลับฟ้า
๐ แสงสุริยาลาลับเหลี่ยมโลก
เวลาเล่าเคล้าโบกโยกปีใหม่
กาลเก่าหนออำลาล้าหนีไป
ใยเหตุไฉนรักเดิมมิเริ่มมา
๐ อนิจจาความฝันแสนบรรเจิด
โอ้ตะเริดหายไปไม่หรรษา
ทิ้งคนเก่าอ้างว้างซิโรยลา
ดุจแสงลาทิ้งเราเฝ้าอาลัย
๐ ฝนเคยพร่างชื่นฉ่ำล้ำสู่จิต
หนาวสู่ปลิดโบกมาข้าสงสัย
หรือสาวเจ้าอ่อนล้าไม่อาลัย
ทิ้งอาศัยห่วงหาพามืดมน
๐ กระต่ายน้อยเต้นรำย้ำสู่ห้วง
สีแสงล่วงเหลี่ยมเขาเราสับสน
ปีใหม่นี้เปลี่ยนไปคล้ายมืดมน
วามเคยบ่มเพิ่มปีซิพลิกกลาย
๐ เขาเคล้าดาวเมื่อคืนระรื่นจิต
แต่ฉันคิดคอยเจ้าเฝ้าลับหาย
คล้ายตะวันลาลับนับละลาย
กระวนวายใจเราหนอเฝ้ารอ
๐ วันนี้เล่าเจ้าก
หน้าส่วนตัว
1809
17
0
