ไกลสุดฟ้าธารากั้นไหลผ่าน
สุดสายป่านผ่านพ้นคืนวันหวาน
จะคิดย้อนหวนคืนสู่วันวาน
มิอาจต้านความเหงาในใจตน
ทั้งที่รู้ไม่มีทางจะหวนกลับ
ใจยังนับวันรอเผื่อเห็นผล
สุดสายป่านอีกด้านยังมีคน
ที่พร่ำบ่นห่วงหาเอื้ออาทรณ์
หากเรามีเพียงสองดั่งเธอว่า
แยกกันหนาให้เวลานั้นช่วยสอน
แต่เธอนั้นมีคู่อยู่ร่วมนอน
สุดทางย้อนหวนกลับ..อยากหลับตา
ขอเพียงหนึ่งวลีเพื่อพ้นผ่าน
ตัดสายป่านอีกฝั่งทีเถอะหนา
ไม่อยากอยู่อย่างไร้จิตชีวา
คนไร้ค่าขอลา..จากรักลวง
...........................................