กชมนวรรณ
จ่ายตลาดวันตรุษสุดระทึก
เหมือนออกศึกคึกคักมากซื้อขาย
คนแออัดยัดเยียดเบียดจะตาย
หาสิ่งหมายขายบอกแถบถอดใจ
ขนมเข่ง...เจ๊ฝากบอกเจ้าเก่า
ตายแล้วเราเขาตั้งขายที่ไหน
เอาละหว่า...ว่าแล้วค่อยมองไป
เออ...แล้วไก่ค่อยกลับมาต่อรอง
เดินเบียดคนวนเวียนท้ายตลาด
รีบแซงปาดตัดหน้าเพื่อหาของ
ใครเดินตามทรามวัยมิใคร่มอง
หาสิ่งปองจ้องทั่วไม่กลัวเงา
รีบจัดหาพาซื้อของกำหนด
ทั้งผักสดลดต่อพอไม่เขลา
หิ้วสองมือถือถุงมิใช่เบา
ไก่เจ้าเก่ารีบรุดจุดที่วาง
เลือกไก่สดสอดมือล้วงกระเป๋า
ใจกระเส่าเร่าร้อนมองตาขวาง
ดังตกหลุมกุมอกเหมือนเลือนลาง
ใจบอบบาง.. มาหาย.. อายผู้คน
ทั้งเงินสดหัวใจอยู่ไหนห
1555
10
0
หน้าส่วนตัว
