น้ำตาฟ้ารินไหลไม่หยุดสิ้น เจ้าหลั่งรินไว้อาลัยแก่ใครหนอ หรือสงสารฉันเล่าเฝ้าคอยรอ เฝ้างอนง้อรอรักจากใครสักคน สองแก้มฉันอาบนองด้วยน้ำตา แต่ท้องฟ้ากันแสงเป็นสายฝน สุดระทมด้วยพิษรักหนักกมล ต้องทุกข์ทนรอเธอมองผ่านมา ยิ่งตรองตรึกดึกดื่นสะอื้นอั้น ทุกคืนวันคิดถึงเธอละเมอหา รู้ทั้งรู้เธอไม่มองแม้หางตา เธอเห็นค่าเราเพียงเด็กวุ่นวาย เมื่อไรหนอเธอจะรู้ใจฉันบ้าง ไม่ต้องทนอ้างว้างเปลี่ยวใจหาย ไม่ต้องทนมองเงาเหงาเดียวดาย อยากมีเธอเคียงกายคอยดูแล