สำโรงไทย ศรีสันทัด
นกเขาเปล้าเค้าเปรียวสีเขียวปลอด
แหวกเถาวัลย์พันสอด รอดกิ่งหวาย
หว้าสุกแดดแสดสดจรดก้านปลาย
ดารดาษสาดทะลายดังหมายตา
ผลแดงก่ำคล้ำกลบเมล็ดแก่
สมต้นใหญ่ใบแผ่ คลุมแพผา
คงพอป้อนอ้อนปากที่จากมา
ก่อนแสงลาฟ้ารินจะสิ้นเรื้อ
โผขยับขับปีกหลีกละเมาะ
ลดเลี้ยวเลาะเปราะปรงดงมะเดื่อ
กับแรงบินผินเพื่อ ยังเหลือเฟือ
บนกระหยิ่มปริ่มระเรื่อ ถึงรังรอ
กิ่งประดู่ลู่เรียบเงียบสงัด
ใบพลิกปัดสะบัดกลบคาคบขอ
รังกระจายคลายครูดกระจูดทอ
แหละแม่ลูกผูกพะนอ นิรานัย
กระโดดเกาะเสาะกิ่งหาสิ่งสบ
ไม่เห็นข่ายก่ายทบกลบใยใส
ปะทะทับกลับรัดกระหวัดใบ
กระพือปีกหลีกไล่ ยิ่งหมดแรง
ตะวันเรืองเหลืองระบายหายไปแล้ว
ร
3392
0
0
หน้าส่วนตัว
