ป่านนี้คนบนดอยคงคอยเก้อ คงละเมอเพ้อพร่ำร่ำเรียกหา ใช่ทอดทิ้งคนดีนะแก้วตา จะหอบพาคืนรักซบตักเธอ ถึงตัวพี่อยู่ไกลใจใกล้ชิด มิเลือนใจไปสักนิดคิดถึงเสมอ ทุกห้องใจยังล้นท้นรักเธอ ยังละเมอเพ้อหาน้ำตาพรม จะกลับไปสานถักรักเก่าก่อน จะไม่ซ้อนรักให้ใจขื่นขม ใจสานใจเชื่อมใจไม่ระทม แสนสุขสมสองเราเฝ้าเคลียคลอ ป่านนี้คนบนดอยคงคอยรัก ที่ประจักษ์แสนซึ้งใจให้สุขสม ยังคิดถึงซึ้งใจในอารมณ์ จะกลับไปชื่นชมรมณ์มกาล