บินเดี่ยวหมื่นลี้
๏ ระหว่างวันเคลื่อนคล้อยอย่างอ้อยอิ่งบนโลกจริงสุข-ทุกข์ปลอบปลุกฝันบ้างดั้นด้นย่ำย่างระหว่างวันบ้างนิ่งหยุดรอจันทร์ขึ้นผันวนความอาทรต่อกันคล้ายวันคล้อยที่แสงค่อยเลือนรางระหว่างหนแล้วมืดดับลับฝากจากสกลเหลือเงาหม่นเงามืดที่ยืดยาว-เข้าครองคลุมกุมห้วงทุกช่วงคาบ-ราตรีอาบหัวใจให้เหน็บหนาวท่ามวารคืนฟ้าแกล้งเร้นแสงดาวยิ่งรวดร้าว เย็นเยียบเกินเปรียบเปรยยังรักกันบ้างไหม?? ถามในฝันด้วยช่วงวันความจริงดูนิ่งเฉยเหมือนหัวใจปล่อยปะและละเลยสิ่งที่เคยอาทรดูรอนลงคิดถึงกันบ้างไหม?? อยากไถ่ถามฤๅนิยาม "รัก" ยุยเป็นผุยผงจึงเฉยชาต่อกันมิมั่นคงลืมจำนงจำนรรจ์สะบั้นใยระหว่างวันเคลื่อนคล้อยดูอ้อยอิ่งในโลกจริงเจ็บช้ำเกินคำ
0
0
0
หน้าส่วนตัว
