แก้วประเสริฐ
ฝนลมห่มฟ้า
ละอองพลิ้วปลิวกระจายคล้ายอ้อมโอบ
ประโลมโลกโศกละลายไร้แสงสูรย์
ความเย็นฉ่ำล้ำอุรามาเกื้อกูล
สายฝนอรุณหนุนลมโชลมฟ้า
ระวีทองส่องมาคราลาจาก
พิรุณพรากเหมันต์คร่ำครวญหา
เหล่านกไพรในหุบเขาแนวพนา
ฝูงสัตว์ป่าละล้าละลังหลังครุ่นคิด
ประหนึ่งโน้มโรมรองส่องสีฟ้า
อร่ามตาพากังวลสับสนจริต
ฤดูกาลนานมาพาวิปริต
จนใจจิตผันผวนล้วนกังขา
เปรียบชีวิตของมนุษย์สุดแสนประเสริฐ
เขาว่าเลิศด้วยปัญญาหาใดหนา
ยังปั่นป่วนล้วนติดด้วยมายา
วาสนาหรือเวรกรรมนำมาตรอง
โอ้อนาถปราถนาคราลมฝน
ที่เคยร่มห่มฟ้าคราสนอง
กลับร้อนรุ่มสุมล
หน้าส่วนตัว
1334
23
0
