ปอกำปั่น
เเว่วเพลงวอนพาไหวซับไออุ่น
เจือละมุนเเซมหมอกเล่นหยอกยั่ว
พลบเลยผ่านพลิ้วสั่นถึงหวั่นกลัว
ยามสลัวเเสงหลีกเพื่อปลีกปลง
เสียงบรรเลงลอยฝ่ากว่าลมหนาว
อันยืดยาวอวลขุ่นเช่นฝุ่นผง
ปะทะรอยทางเลือกเปรียบเชือกคง-
มัดใจส่งชีพสั่งเลือดหลั่งริน
อีกกี่วันที่วนในหนหาว
ร้อยหมู่ดาวพันเดือนลอยเกลื่อนถิ่น
เเสงระยิบแลวับประทับจินต์
ให้ถวิลหวนถึงคราซึ้งทรวง
ยามราตรีแม้เดือนยังเยือนส่อง
นภาผ่องโพ้นนั้นยังหวั่นสรวง
ผ่านตะวันเวียนคืนยังขื่นดวง-
ใจสุดห่วงละห้อยหาด้วยอาวรณ์
หากเเต่หวนอาลัยยิ่งไหวหวั่น
เกรงสะบั้นรักขาดยังหวาดหลอน
อยู่ในจิตฝังจำทุกย้ำตอน
มิเคยผ่อนครวญผ่าวยามหน
1306
2
0
หน้าส่วนตัว
