ตันหยงเหนือ
ห้วงคำนึงคิดถึงสิ่งที่ผ่าน
หาเหตุที่ร้าวฉานในใจฉัน
อยากจะรู้มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่กัน
พอจับได้ก็กลายเป็นร้าวรอน
นึกถึงวันแรกที่พานพบประสบรัก
ใจเต้นตึกตั๊กเมือเธอบอกรักฉัน
เหมือนตัวลอยล่องเคว้งคว้างพลัน
ลืมสิ้นทุกสิ่งอย่างเหลือเพียงเธอ
จวบจนสิ้นปีที่สี่เข้าสู่ปีที่ห้า
ความรู้สึกเริ่มอ้างว้างธอห่างเหิน
จากทุกวันเย็นย่ำมาพบเจอ
กลับเป็นเว้นวันเจอและนานวันมา
ครั้นโทรไปหาเธอว่าฉันแสนรำคาญ
คอยแต่ถามซ้ำซ้ำว่าอยู่ที่ไหน
ไม่เคยถามว่าฉันรู้สึกเป็นอย่างไร
เมื่อถูกปล่อยทิ้งไว้อย่างเดียวดาย
๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙
1384
8
0
หน้าส่วนตัว
