ก่อนนึกหลงสงสารมานานนัก คนไม่รักพลักให้ช้ำจำกัดหนอง หมายใครแล้วแห้วเป็นสวนล้วนได้ลอง ไม่เคยครองห้องใจใครสักคน มาเว้าวอนกลอนว่าไว้ใจผิดหวัง ความรักพังทั้งห้องใจให้สับสน ซึมและเศร้าเหงาปนโศกโลกมืดมน ทุกข์เหลือล้นจนเคว้งคว้างกลางห้องใจ จึงสมัครรักแน่นแฟ้นเป็นแฟนคลับ ส่งและรับความห่วงหาคราหวั่นไหว เฝ้าดูแลทั้งเทคแคร์แก่หัวใจ ส่งไปให้ความห่วงใยในทุกวัน แต่วันนี้รู้ความจริงทุกสิ่งว่า ตลอดเวลาเป็นเพียงภาพเช่นอาบฝัน ตื่นขึ้นมากลับตรงข้ามเหมือนหยามกัน เพราะเธอนั้นช่างหลายใจให้เจ็บทรวง
1440
8
0
หน้าส่วนตัว
