ครูพิม
ท่ามลมหนาวคราวพัดสะบัดโยก
ลมกรรโชกโบกใบจนไหวหวาม
ดุจแส้ฟาดบาดซ้ำกระหน่ำตาม
เหงาลุกลามยามว้าง…ร้างคนไกล
ท่ามลมหนาวคราวยินเมื่อรินถ้อย
ที่เรียงร้อยสร้างคำลำนำไข
เพียงเอื้อนเอ่ยเผยคำลำนำใจ
เกรงความนัยใสซ่อนเพียงหลอนคำ
แอบอิงคำคิดถึงจากหนึ่งห้วง
แทรกในทรวงดวงใจในคืนค่ำ
ยินเพียงถ้อยร้อยผ่านลานลำนำ
หัวใจจำฉ่ำชื่นลบขื่นตรม
โปรดอย่าอำซ้ำเติมเพิ่มทุกข์เข็ญ
ผ่านลำเค็ญ…ล้าท้อ…ต่อขื่นขม
กว่าก้าวข้ามคร้ามครั่นพรั่นระทม
เคยจ่อมจมล้มพับกับกลลวง
“ชะเง้อแลชะแง้คอยชะม้อยหา
ข้ามโค้งฟ้าชลาลัยที่ใหญ่หลวง
ว่าใครคอยละห้อยถึงของหนึ่งทรวง
สวาทหวงดวงกมลจากคนไกล”
ท่ามดาราคราค่ำใ
2570
29
0
หน้าส่วนตัว
