เก็จถะหวา
เมื่อมีรักคาดหวังเป็นดั่งคิด
รักเป็นพิษผิดหวังนั่งเหงาหงอย
ตาเหม่อมองฟ้าไกลใจเลื่อนลอย
น้ำตาพลอยรินหยดรดแก้มนวล
เคยรักกันหวานรื่นชื่นใจนัก
ต้องขืนหักลาลับไม่กลับหวน
เจ้าของใจเขามีตามยียวน
เขาสงวนใฝ่ปองจำต้องลา
ยามใจหม่นเอกาหาใครปลอบ
ไร้คำตอบจากเขาเราครวญหา
คงลืมแล้วรักมั่นที่สัญญา
คงถึงครายิ้มฝืนทำชื่นทรวง
เหมือนกับว่าขาดกันในวันนี้
เราไม่มีเยื่อใยคิดห่วงหวง
รักแค่ไหนซึ้งใจใช่รักลวง
จักเลยล่วงช้ำตรมด้วยข่มใจ
ช่างมันเถอะใจจ๋าหม่นหมอง
เมื่อคิดตรองดูแลคิดแก้ไข
ให้โอกาสตัวเองภาคภูมิใจ
ตัดสินให้ละวางเป็นทางดี
ปัญหารักพ้นใจเมื่อได้คิด
เราหลงติดอารมณ์ชื่นสุขี
ควา
2074
22
0
หน้าส่วนตัว
