บพิตร
ใครขีดเส้นกำหนดบทชีวิต
ใครลิขิตเส้นทางให้ย่างก้าว
ใครบอกว่าไปให้ถึงซึ่งดวงดาว
ใครบอกกล่าวที่ปลายฟ้าน่าภิรมย์
ฉันดั้นด้นเดินทางสร้างชีวิต
ฉันตั้งจิตมุ่งมั่นหมั่นสร้างสม
ฉันฟันฝ่าขวากหนามอันแหลมคม
ฉันเคยตรมแต่มิท้อต่อสู้มา
เธอคือผู้จุดไฟให้ความหวัง
เธอเหมือนดังดาวพรายที่ปลายฟ้า
เธอคือเพื่อนร่วมทางสร้างชีวา
เธอคือแสงส่องหล้าวันพร่ามัว
ใยเวลาเปลี่ยนไปไม่เที่ยงแท้
ใยผันแปรหมุนไปไม่คงที่
ใยความหวังความฝันอันเคยมี
ใยสุขีช่างแสนสั้นพลันจบลง
ไม่เหลือซากความดีที่เคยฝัน
ไม่มีวันสมหวังดังประสงค์
ไม่อาจเป็นเช่นที่หมายตั้งใจจง
ไม่อาจคงความฝันฉันและเธอ.