เชษฐภัทร
ก็มิใช่บทกวีที่แสนหวาน
ขาดจินตนาการละเอียดอ่อน
ไร้สีสันอรรถรสในบทกลอน
ไม่มีสักวรรคตอนที่สอนใจ
น้ำตาเปื้อนเปรอะคลออย่างท้อแท้
เคยผิดพลาดพ่ายแพ้สุดแก้ไข
คือบันทึกประสบการณ์ที่ผ่านไป
จะมีใครหยิบยื่นความชื่นชม
เบื่อเต็มทีที่ไม่มีใครรัก
เหนื่อยหน่ายนักวันคืนเคยขื่นขม
อยากหยุดเขียนสิ่งทรามโศกโลกโสมม
ชังสังคมต่ำช้าหญิงสามานย์
จนวันหนึ่งคล้ายกับหลับแล้วฝัน
ว่าโลกยังมีวันอันแสนหวาน
ฉันเขียนกลอนด้วยชีวิตจิตวิญญาณ
ถ่ายทอดจินตนาการละเมียดละไม
เมื่อพบเธอคนนั้นที่ฉันรัก
เริ่มรู้จักวันเวลาฟ้าเริ่มใส
เรียนรู้คำว่า เรา เฝ้าห่วงใย
สัมผัสจากดวงใจมีให้กัน
เขียนกลอนหวานค้างไว้ไม
1951
9
0
หน้าส่วนตัว
