๏ ยามรักร้างเลือนหายสลายแหลก ความฝันแตกเสี้ยวยับเกินนับไหว น้ำตารินอาบแก้มเศร้าแกมใจ กล้ำกลืนในขมขื่นจำฝืนทน สะอื้นอั้นกลั้นจิตพิษความรัก ข่มเค้นหักหัวใจหลากหลายหน เฝ้าปลดเปลื้องเศร้าหมองครองกมล เพียรหยัดตนพ้นสาหัสที่กัดกิน แม้นแข็งใจฝืนตนบนความล้า แต่เจ็บนี้แกร่งกว่าดั่งผาหิน เกินทลายสลายลับดับจากจินต์ เรี่ยวแรงสิ้นพ่ายแพ้แก่ชะตา เถิดความช้ำโถมมาอย่าได้หยุด เถิดความเจ็บเชิญยื้อยุดไม่ถือสา เถิดความเศร้าซัดให้ล่มจมพสุธา เถิดน้ำตาจงหลั่งรินตราบสิ้นลม๚ะ๛
1488
10
0
หน้าส่วนตัว
