คนลานเทวา
นานมาแล้ว ในความรู้สึก
น้ำตาข้าปริ่มจากส่วนลึก มิอาจแจ้ง
ท่ามวิถีผ่านเพี้ยนความเปลี่ยนแปลง
อุดมการณ์เคยสำแดง แลอ่อนล้า
นับปีเดือนเลือนลบ สู่จบสิ้น
จินตนาการแหว่งวิ่น ในคุณค่า
ความเจ็บปวดตอกย้ำ อยู่ตำตา
ทบทรมานกาลเวลา ทวีคูณ
มันเหมือนเหมือนทุกทุกอย่าง ที่จางหาย
ลบเลือนสู่ความเดียวดาย แล้วสาบสูญ
ที่เคยวาดปรารถนา ก็อาดูร
ที่เคยเอื้อเกื้อกูล ก็ห่างไกล
จะจับปืนถืออุดมการณ์ หาคำตอบ
หรือจับจอบเสียมพร้า อัธยาศัย
ตำนานเคยจรุง เพลงลุงไฟ
คิดถึงอยู่อย่างไร ก็อย่างนั้น
แม้ไม่ได้กลับชาติ มาก่อเกิด
แต่เราก็ไม่ได้กำเนิด มาจากฝัน
อุ่นแผ่
1561
3
0
หน้าส่วนตัว
