น้ำใจฝน ยามฝนพรำทำไมใจต้องเศร้า เกิดเรื่องเหงามากมายในสายจิต เรื่องดี ๆ ไม่จำขำชีวิต มีแต่คิดเรื่องหมองของแผลใจ กี่ความรักภักดีที่มอบฝาก แล้วต้องจากทุกข์ทนจนหมองไหม้ กับรักลวงล่วงเลยเคยห่างไกล เหมือนอยู่ใกล้ทุกทีที่ฝนพรำ ฝนวันนี้มีน้ำใจให้รับรู้ ก่อนพร่างพรูผ่านคืนที่ชื่นฉ่ำ ยังส่งข่าวคราวมาฟ้ามืดดำ เหมือนเอ่ยคำมาเตือนเคลื่อนเมฆา แต่คนที่มีใจมอบให้นั้น ยามแปรผันทิ้งไปอย่างไรค่า เมื่อไม่เหลือเยื้อใยในสายตา เพียงคำลาสักคำทำไม่ลงฯ