ผิงดาว อิงจันทร์
ข้าฯ คือกวี
ทุกข์มากเยี่ยงใดใจย่อมรู้
เมื่อเธอหมายก้าวสู่ ทางอักษร
เงยหน้ารับความจริงอย่าเว้าวอน
อย่าออดอ้อนตัดพ้อต่อชะตา
ไม่มีหรอกชะตาใดมาคอยชี้
เมื่อเธอพร้อมยอมพลีเยี่ยงคนกล้า
กล้าเด็ดดาว เอื้อมเดือนบนเวิ้งฟ้า
กล้าที่จะประกาศว่า "ข้าฯ คือกวี"
เป็นกวีเพื่อจะรบด้วยความคิด
มีชีวิตอย่างง่ายงามไร้แสงสี
เขียนถึงโลกทุกมุมเหงา เศร้า ร้าย ดี
จนหรือมี อดหรืออิ่มไม่สำคัญ
เป็นกวีเพื่อจะรบกับตัวเอง
มิคล้ามเกรงใครข่มแหงบนทางฝัน
มิหวาดกลัวความเหงาทุกคืนวัน
สุขคือการได้ปันถ้อยคำงามฯ
"ผิงดาว อิงจันทร์"
๒ - ๐๖ - ๕๓
1252
4
0
หน้าส่วนตัว
