จันทร์เสี้ยว เดี่ยวโดด ที่โขดผา เพียงพา ดวงจิต ที่คิดถึง บนดอย คอยรัก ด้วยคะนึง ค่ำจึง ซึ้งยัง คงเฝ้ามอง หวังเพียง เคียงใจ ให้คิดชื่น คงยืน จ้องจันทร์ ในวันหมอง จากไกล ไปกรุง ด้วยมุ่งปอง เรียกร้อง ครรลอง ธิปไตย ณ ฝั่ง ทำเนียบ ก็เปลี่ยวเปล่า ร้อนผ่าว กลับหนาว ได้ไฉน จากดอย คล้อยสาว มาแสนไกล ร้อนกาย แต่ใจ หนาวทุกวัน ร้อยหก สิบวัน ที่พลันจาก พลัดพราก มากรุง มุ่งสานฝัน ธิปไตย ใต้ฟ้า จอมราชันย์ มองจันทร์ บรรเทา หนาวรักคลาย
1648
3
0
หน้าส่วนตัว
