คืนเหงานั่งเขียนจดหมาย
ตรงอากาศเย็นสบายอยู่หน้าหอ
ไม่รู้ว่าอีกกี่ถ้อยคำจะเพียงพอ
กับความคิดถึงซึ่งใจร้องขออยู่ทุกวัน
บางทีรู้สึกสับสนในจิตใจ
คิดหวังสิ่งใดกลัวเป็นได้เพียงแค่ฝัน
ก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไรเหมือนกัน
หรืออาจเป็นเพราะพระจันทร์บั่นทอนใจ
คืนนี้สงสัยนอนดึกอีกตามเคย
คิดอะไรไม่ออกเลยเธอรู้ไหม
เห็นดาวตกก็ไม่กล้าอธิษฐานสิ่งใด
แค่เพียงรู้สึกอย่างคนอ่อนไหวที่คิดถึงเธอ