ถ. ดอกฝิ่น ม่อนเงาะ
รักศรัทธาบ้าบิ่นจนสิ้นคิด
มอบชีวิตตัวตนจนหลับไหล
ไม่ลืมหูลืมตามองให้ไกล
แมงจังไรไต่ตอมก็ยอมมัน
รักจนหลงตรงนี้มีแต่เสีย
เป็นทาสเนี่ยมันหมดยุคหมดสมัย
ตกเป็ทาสอำนาจเงินไม่เท่าไร
เทียบกับความเสียหายไม่คุ้มเลย
ลืมแผ่นดินถิ่นเกิดกำเหนิดแม่
ลืมสายแห่ รก ยังฝังดินนี้
ลืมข้าวแดงแกงร้อนป้อนทุกที
ลืมชาติที่ ตนเกิดมา เป็นคน
ลืมข้าวน้ำแผ่นดินถิ่นอาศัย
เรียกจรรไรรู้ถึงไหนอายถึงนั่น
หมดแผ่นดินตรงนี้แล้วใครกัน
จะสงสารรับไว้เป็นภัยตน
คิดอย่างนี้ทำอย่างนี้อัปรีย์นัก
ผีไม่รักคนไม่ชอบ ปอบผวา
อย่าอ้างอิงสิ่งศักดิ์แค่วาจา
แม้เจ้า....จรจัดยังตัดใจ
ลดเลิกละอคติที่ฝังจิต
เลิกความคิดทั้งก
1270
0
0
หน้าส่วนตัว
