ศิลปินป่า
ในท่ามกลางความเหน็บหนาวที่กัดกร่อนผนังอารมณ์...
มีใยบุเยื่อแก้วของหัวใจ...ที่ยังสั่นไหวไปกับความหนาวเหน็บที่สัมผัสถึง....ความยะเยือกของความหนาวเย็นที่ไปจอดหยุดนิ่ง...ที่สุดปลายของหัวใจ
มันเป็นประหนึ่ง...การรำพึงรำพันของหยาดน้ำค้าง...หยดหนึ่ง
ที่ปรารถนาหยิบเอื้อมดวงดาวที่สกาวสุกใสบนฟากฟ้าสูงส่ง
มันเป็น...ความฝัน
มันเป็น...ความหวัง
มันเป็น....ความปรารถนา
ถึง..แม้นว่า...สุดเอื้อมของมือที่เหยียดมิเคยถึง...สักที
ความฝัน...มันการที่ฝัน..อย่างหรูเลิศอลังการแบบอหังการ์.....ฝันคงค้าง
ความหวัง....มันเป็นการที่หวัง...อยู่อย่างลำพังที่ยังพึงพอใจ....หวังลมๆแล้
หน้าส่วนตัว
1138
2
0
