เมื่อทบทวนหวนคิดจิตหวั่นไหว จากกันไกลเสียแล้วสิ้นแววหวาม สูญเวลาไปเปล่าไยเฝ้าตาม เพื่อพบความแห้งแล้งแห่งใจเธอ คล้ายดั่งคนเดินผ่านบนลานฝัน ไม่สำคัญใดใดให้เพ้อเจ้อ มีเพียงเราเขลาไปใฝ่ละเมอ แอบพร่ำเพ้ออยู่นานรานร้าวใจ เพราะแตกต่างห่างกันเกินหันหน้า จะพูดจาเล่าแจ้งแถลงไข ต้องปล่อยความตามเห็นให้เป็นไป แล้วแต่ใครจะพินิจพิจารณา ด้วยอ่อนล้าเกินตนจะทนรับ เพื่อพบกับคลื่นลมโถมเข้าหา ขอหลบหลีกภาพลวงห้วงมายา ปรารถนาแห่งใจไม่มีแล้ว
1527
12
0
หน้าส่วนตัว
