อัศวายุ
๒๔ สิงหาคม ๒๕๔๗ บันทึก ณ ห้องน้อยของผม
พลับพลึง ถึงคุณจะเขียนกลอนไม่เป็น และไม่ได้เข้ามาที่นี่ แต่ผมอยากบอกให้คุณรู้ไว้นะครับว่า ทุกๆข้อความผมเขียนให้กับคุณ...เขียนจากดวงใจของผม...เขียนด้วยความรักทั้งหมดที่ผมมีต่อคุณ...
ในวันที่หัวใจผมแห้งผาก วันที่ผมรู้สึกเดียวดาย...วันที่ผมทุกข์ทรมานจากอดีตที่กรีดใจผม..วันที่ผมละทิ้งการเขียนบทกวี..วันที่ผมปรารถนาจะหนีจากทุกสิ่งทุกอย่าง...คุณคือ แม่พระ ที่ปรากฎกายต่อหน้าผม คุณยื่นไมตรีให้ผม แย้มยิ้มให้ผม มองผมอย่างห่วงใยเอ็นดู ผมรู้สึกเหมือนคนที่เดินอยู่กลางทะเลทราย แล้วพบกับ พื้นหญ้าเขียวขจี สายน้ำอันชุ่มฉ่ำ ผมกลัวเหลือเกินว่า กับความจ
1024
2
0
หน้าส่วนตัว
