ผู้หญิงสีม่วง
ไม่มีทางเลือกอื่นให้ความทรงจำ..
นอกจากเก็บไว้ให้ครวญคร่ำ..รำพันถึง
ในมุมลึกของหัวใจ..ฝังกลบไว้อย่างตราตรึง
ทุกครั้งที่คำนึงไม่พ้นซึ่ง..น้ำตาปรอย
ไม่มีทางข้างหน้าให้ย่างก้าว..
เส้นทางทอดยาว..จำปล่อยเท้าให้ก้าวถอย
สติเฟือนฟั่น..ไปพร้อมความฝันที่หลุดลอย
หยุดชีวิตไว้กับการรอคอย..อย่างเซซัง
ไม่มีทางออกให้ความรู้สึก..
จึงต้องปล่อยให้ถลำลึก..เกินฉุดรั้ง
ความรักความหลง..จมดิ่งลงสู่ห้วงภวังค์
ผนวกปัจจุบันและความหลัง..เข้าด้วยกัน
ไม่มีภาพอื่นให้การมองเห็น..
ความทรงจำยังซ่อนเร้น..ให้ประหวั่น
เป็นเพราะลืมไม่ได้..หรือไม่อยากจะลืมมัน
เหตุนี้หัวใจจึงถูกลงทัณฑ์..ด้วยตัวเอง
........
1527
13
0
หน้าส่วนตัว
