กวีบ้านไร่
กราบลงตรงตัก ลูกอกหักแล้วแม่
ใจอ่อนแอ แพ้รักมาทักเหงา
ขอให้ลูกกอดแม่ เพียงสองเรา
สาวนั้นเขาทิ้งรัก ตัดลูกไป
ในเวลาหลายปีที่จากแม่
เขาไม่แลลืมหลัง มาพลักไส
ลูกของแม่ต้องแพ้ พลาดไป
เวลาไง ที่ใจคน มาเปลี่ยนแปลง
ลูกขอกอด กอดแม่ ใจแพ้แล้ว
เปรียบดังแก้ว แตกแล้ว จึงกันแสง
เหมือนปืนไม้ หน้าสามตำอย่างแรง
เมื่อเขาแกล้ง โทรมาบอกลาใจ
ลูกแพ้แล้ว แม่จ๋า ลูกแพ้รัก
ลูกอกหัก แม่จ๋า ใจอ่อนไหว
ลูกเจ็บมาก แม่จ๋า ทำอย่างไง
ลูกปวดใจ อยากร้องไห้ ให้นานนาน
แม่ได้ฟัง หลั่งน้ำตาเข้ามาปลอบ
อย่าไปชอบ ลืมเขา ให้กล้าหาญ
ลูกของแม่ ต้องตัดใจ ไม่ช้านาน
ลืมความหวาน ของเจ้า เข้าทำใจ
อย่
1958
2
0
หน้าส่วนตัว
