กชมนวรรณ
๐ราตรีเยือนเยี่ยมฟ้า............มืดสงัด
ยินหริ่งเรไรนัด...................เร่งร้อง
นภาหม่นลมพัด..................โชยเอื่อย
ใจร่ำแสงดาวต้อง...............ม่านน้ำตานอง๚ะ
เสมือนใจอ่อนล้าแสนว้าวุ่น
สิ่งเคยคุ้นค่อยค่อยเลือนเลื่อนห่างหาย
ซุกหัวใจโดดเดี่ยวอยู่เดียวดาย
ดูคล้ายคล้ายไร้ความคิดประดิดประดอย
มองทางไหนไม่งามงดและสดใส
มองฟ้าไกลใจเหม่อเผลอเหงาหงอย
มองสายฝนอย่างคนที่เลื่อนลอย
มองดูดาวดวงน้อยพลอยหมางเมิน
หอมกลิ่นแก้วเคยชื่นจำรูญจิต
พาลิขิตร่ายคำไม่ขัดเขิน
มาบัดนี้มองดูไม่จำเริญ
เหมือนขาดเกินบางอารมณ์ปนเปไป
อยากร้อยถ้อยเรียงความตามใจฝัน
ยากจะกลั่นสรรคำให้หวั่
2426
9
0
หน้าส่วนตัว
