ผู้สัญจร
เจ้าเกิดเป็นคนกรุงทำฟุ้งเฟ้อ
เจ้าเหิมเห่อเสื้อผ้าแต่งหน้าใหม่
เจ้านั่งรถคันโก้ขับโชว์ไป
เจ้าชอบใช้ของที่มีราคา
เจ้าเหยียบหยามชาวนาว่าต้อยต่ำ
เจ้าเหยียดย่ำแรงงานประจานด่า
เจ้าบอกว่าโง่เขลาเบาปัญญา
เจ้าบอกลาโง่เง่าไม่เข้าใจ
เจ้าบอกคนละชั้นมันไม่อาจ
เจ้าตวาดส่งเสียงสำเนียงไล่
เจ้าชี้นิ้วบงการระรานไป
เจ้าว่าไพร่ต้อยต่ำจึงย่ำคน
ข้าเกิดเป็นชาวนาหน้าตาเซ่อ
ข้ายืนเหม่อมองนาคอยฟ้าฝน
ข้าถือเคียวเกี่ยวเก็บความเจ็บทน
ข้าดิ้นรนปลูกข้าวเลี้ยงชาวไทย
ข้าใช้เหงื่อหยาดหยดกำหนดสร้าง
ข้าใช้ร่างเข้าแลกบ่าแบกไว้
ข้าใช้มือด้านแตกเข้าแลกไป
ข้าใช้ใจพากเพียรไม่เปลี่ยนแปลง
ข้าคือ