อรรธนิศา
เพ่งไปยังเบื้องหน้าขอบฟ้ากว้าง
แดดเริ่มรางร้างฟ้านภาสวย
ลมพัดเอื่อยเรื่อยมาพารื่นรวย
หอมชื่นชวยบุปผานานาพันธุ์
ฉันทรุดลงตรงฝั่งนทีหนึ่ง
นั่งคะนึงเรื่อยไปเพลินใจฉัน
แสงระวียิ่งจางห่างโลกันต์
เพียงชั่วพลันลับหายกลายกลางคืน
ฟ้าคืนนี้ช่างมืดมัวไปทั่วทิศ
พาดวงจิตคิดไปให้สุดฝืน
นึกถึงรักครั้งหนึ่งซึ่งยั่งยืน
พาให้ตื้นตันใจในรักเรา
จำได้ไหมใครเล่าที่เฝ้าภักดิ์
ใครสมัครรักใคร่
.ก็ใครเล่า
เคยเคลียคลอรอใกล้คล้ายดังเงา
เคยแนบเนาด้วยกัน ฉันและเธอ
เพียงครั้งแรกยังเยาว์ไม่เข้าจิต
ยังไม่คิดถึงรักจักเสนอ
แม้จะได้ประสพพบกับเธอ
ก็เหมือนเจอผู้หญิงสิ่งธรรมดา
กาลเวลาผ่านไปยิ่งใกล้
1192
4
0
หน้าส่วนตัว
