แมวฉันชื่อหลง
มันคงโหยหิว
จึงวิ่งตัวปลิว
มาที่ถาดข้าว
มันคงหิวมาก
จึงลากเสียงยาว
เหมียวหง่าวเหมียวหง่าว
อิดออดอ้อนฉัน
วิ่งสุดชีวิต
ดุจติดใบพัด
ไปหยิบวิสกัส
มาเทให้มัน
เผ้ามองมันกิน
หมดสิ้นจานนั้น
อิ่มหมีพลีมัน
ฉันหมดความหมาย