แมงกุ๊ดจี่
เพื่อนร่วมทางคือความเศร้าเงาชีวิต
ไร้แม้นสิทธิ์...เบิกบานเพื่อสานฝัน
ดำรงอยู่อย่างสิ้นแรงใคร? แบ่งปัน
ในทุกวัน...คอยหวั่นกลัวทุกชั่วยาม...
ทุกข์ทนอยู่...ในโลกแล้ง...แห่งชีวิต
คือความผิด...ฤาบทเรียนใจเพียรถาม
รู้สึกเหมือนคอยเวียนมาด่าประณาม
คล้ายคุกคาม...รุกราน...ผ่านแววตา...
หวาดระแวงไปทั่วหวาดกลัวนัก
ยามใครทักดวงจิตคิดผวา
ไม่อยากให้...ใครรู้เห็นสิ่งเป็นมา
ปล่อยเวลาลบเลือนเหมือนไม่มี
ขังตัวตน...จมดิ่ง...นิ่งเงียบงัน
อยู่อย่างนั้น...ในห้องไร้แสงสี
เปิดเพลงไว้ให้มีเพียงเสียงดนตรี
ค่ำคืนนี้...หวังชะล้างกับบางสิ่ง...
ปล่อยเวลาเคลื่อนไหวไปช้าช้า
คนอ่อน
1357
3
0
หน้าส่วนตัว
