โคลอน
เดินไปหยุดหน้าร้านขายของเก่า
กระจกเงาบานนั้นเคยเห็นนี่
งามวิจิตรอยากได้ซะไม่มี
ควักกระปุกสักทียอมลงทุน
กลับถึงบ้านวางไว้ตรงมุมห้อง
ลองจดจ้องเอ๊ะใครยืนหัวหมุน
อ๋อเราเองเริ่มบ้าแล้วค่ะคุณ
แต่ก็ลุ้นเผื่อเจอคู่จากมา
ผ่านไปได้หลายวันฉันชักเหนื่อย
ชนกระจกจนเมื่อยตายล่ะหวา
หรือคู่เราเขาไม่มีกระจกวา
น่าจะหาอีกบาน ณ ร้านเดิม
กลับไปซื้ออีกอันฉันฉลาด
เขาลดให้หลายบาทคิดริเริ่ม
ส่องกระจกพกแป้งตรางูเจิม
คราวนี้เพิ่มแรงเข้าถลาชน
เสียงโครมครามหัวปูดหน้าผากแตก
ฤารอยแยกเวลาพาสับสน
จึงมิผ่านข้ามภพพรากจากคน
ที่เคยยลในฝันมาเนิ่นนาน
หมดแล้วหรือความหวังพังแค่นี้
แถมเจ้าหนี้มาต
1666
9
0
หน้าส่วนตัว
