กชมนวรรณ
เวิ้งขอบฟ้าคราจันทร์ฉายขยายแสง
โสมแสดงรัศมีอันเฉิดฉาย
แจ่มจรัสรัตติกาลพรรณราย
สื่อใจหมายอธิษฐานผ่านจันทรา
จันทร์เจ้าเอ๋ยเคยมีสุขแม้ทุกข์เย้า
ก็แค่เหงาเงาลางลางแล้วจางหนา
แต่บัดนี้ที่เจ็บหนักปักอุรา
เกินเหว่ว้าเกินความเหงาที่เฝ้ารุม
มองทางไหนไยเคว้งคว้างเหมือนร้างที่
ดวงฤดีนี้เร่าร้อนดั่งฟอนสุม
ความสงบหลบหนีหายสิ่งร้ายกุม
เหมือนโดนรุมสุมปักเข็มเต็มทวี
ก่อนร้องดังฟังกระหึ่มเสียงกึกก้อง
ร่วมแซ่ซ้องเพลงประสานเป็นสักขี
ประเทศเราล้วนร่วมรักสามัคคี
มาบัดนี้เสียงเบาซ่านต่างขานกัน
เหมือนดั่งฝันอันยิ่งใหญ่มาเลือนหาย
ใจสลายคล้ายเห็นพ่อพ้อโศกศัลย์
ทำได้เพียงเพียรส่งสาส์นว
2847
9
0
หน้าส่วนตัว
