..๏ หากเป็นเพราะหัวใจไม่เคยคิด ลองพินิจตรึกตรองเผื่อเหมาะสม รัก,ไม่รักเฝ้ารออย่างชื่นชม เกินใจข่มให้คิดเข้าข้างตัว ฤาจะเป็นเรานั้นที่เขารัก เกินใจหักทึกทักมิโงหัว ฤาจะเป็นเรานั้นตามืดมัว คิดเข้าข้างมัวซัว เพียงผู้เดียว คำตอบที่เฝ้ารออย่างมุ่งหวัง เกินยับยั้งไถ่ถามตั้งหลายเที่ยว เข้าธันวา ฯ เหน็บหนาวอยู่คนเดียว ใยมัวปล่อยเปล่าเปลี่ยว .. เพราะลังเล