ใบไม้ร่วงควงหล่นเกลื่อนกล่นพื้น ทนกล้ำกลืนกวาดไปไม่กล้าบ่น แม้รกมากหากมองกองท่วมท้น แต่ต้องค้นเขี่ยเก็บเจ็บใจจริง ปลูกต้นไม้ใหญ่โตรโหฐาน ได้สราญเริงใจใช้สู่สิง มีร่มเงาเหล่าพฤกษาน่าแอบอิง นั่งเฉยนิ่งนอนสบายผ่อนคลายเย็น อย่าทนมองกองใบสุมใส่ดิน คลุมพื้นสิ้นเสื่อมเฉาแสนเน่าเหม็น ยามหน้าแล้งแห้งใหญ่ต้องใจเย็น เดินเคี่ยวเข็ญบังคับตนเลิกทนดู หากทิ้งคลุมสุมหนาไม่น่ามอง งูแมงป่องซ่องสุมมารุมอยู่ ตะขาบแมลงแห่งไหนยังได้รู้ ใครกล้าทู้ทนเห็นทั้งเหม็นใบ บ้านนกตะวัน หนองแขม 2 เมษายน 2547
635
1
0
หน้าส่วนตัว
