เพชรพรรณราย
รำพันเหงาเศร้าอุราพาโศกศัลย์
ห้วงจาบัลย์กลั้นน้ำตาชีวาหมอง
ด้วยความรักปักษ์ไว้ไม่สมปอง
จึงมานั่งร้องไห้ใต้แสงจันทร์
ลมหนาวพลิ้วผ่านผิวกายข้างชายป่า
ไม่หนาวกว่าหัวใจที่ไหวหวั่น
ความเจ็บปวดรวดร้าวราวสะบั้น
กรีดใจฉันให้มันเจ็บเหน็บอุรา
เสียงใบไม้ไหวลู่สู้ลมหวน
ดังเสียงครวญรัญจวนใจให้โหยหา
ความคิดถึงตรึงอยู่ไม่รู้รา
สะอื้นหาน้ำตาร่ำพร่ำวาจา
นั่งกอดเข่าเฝ้ามองดูท้องฟ้า
เปลี่ยวกายาพาใจหม่นอับจนค่า
ท้อกับโศกวิโยครักหักอุรา
มองเวหาน้ำตาร่วงทรวงอกตรม
ใยพระจันทร์วันนี้ที่ฉายส่อง
เฝ้าเมียงมองต้องจันทร์เสี้ยวเปลี่ยวสุขสม
เหมือนเจ้ารู้ว่าผู้หนึ่งซึ่งระบม
นั่งตรอมตรมระทมรักที่ถักท
1349
8
0
หน้าส่วนตัว
