3 สิงหาคม 2547 16:00 น.

ผมไม่รู้นี่...(ตอนที่4 เสนอเป็นตอนสุดท้ายค่ะ)

สุชาดา โมรา

ผมขับรถพาเธอไปส่งที่บ้าน  เธอนั่งเงียบมาตลอดทาง  ไม่ยอมพูดกับผมเลย  พอผมไปส่งเธอเธอก็ไม่ยอมลงจากรถ  ผมไม่รู้จะทำยัไงดีก็เลยเดินไปเปิดประตูรถแล้วก็ต้องอัญเชิญเธอลงมาเธอถึงจะยอมลงมา  จีบผู้หญิงนี่มันยาเย็นจริง ๆ เลย  อะไรก็ไม่รู้  งอนแบบไม่มีเหตุผลซะด้วยสิ  แย่จริง ๆ หรือว่าผมยังไม่ละเอียดอ่อนพอกันแน่นะ...
	ผมพาเธอเข้าไปในบ้าน  เธอก็ไม่ยอมเดิน  ผมก็เลยต้องอุ้มเธอเข้าไปในบ้านแล้ววางเธอไว้ที่โซฟาก่อนที่จะออกมาจากบ้าน
	"เดี๋ยวก่อน...อย่าเพิ่งไป"
	เธอเรียกผมไว้ผมก็เลยต้องหันแล้วเดินไปนั่งใกล้ ๆ เธอ
	"มีอะไรเหรอฬนน"
	"ฉันเหงา...มาอยู่กับฉันนะ  มาเป็นครอบครัวเดียวกัน"
	เธอน้ำตาคลอแล้วก็ซบที่อกผม  นี่เป็นครั้งที่สองที่ผมได้เป็นผู้ซับน้ำตาให้เธอ  แต่มันเป็นการเสียใจคนละอย่าง  เธอคงฝืนใจมากที่ต้องบอกผมแบบนั้นเพราะเธอเป็นผู้หญิง  ผมนี่มันทึ่มจริง ๆ เลยนะที่ไม่รู้ว่าเธอคิดยังไงกับผมกันแน่  ผมรู้สึกว่าผมแย่มากเลยละ  ผมรู้ตัวแล้วละว่าผมพ่ายให้แก่เธอจริง ๆ ถ้าวันไหนผมขาดเธอไปนะผมคงจะแย่จริง ๆ นะ...
	ผมมาอยู่กับเธอได้เกือบ 6 เดือน  เธอเป็นแม่บ้านแม่เรือนที่ดีมาก  ไม่ว่าบ้านจะใหญ่แค่ไหนเธอก็ทำได้หมด  สะอาดทุกซอกทุกมุมจนผมสงสารเธอก็เลยจ้างแม่บ้านมาช่วยแบ่งเบาภาระเธอ  เธอดูงอนนิด ๆ แต่ผมก็ต้องอธิบายให้เธอฟังว่าเธอจะได้ไม่เหนื่อยมาก
	ผ่านมาได้อีก 3 เดือนที่ผมมาอยู่กับเธอแบบจริง ๆ จัง ๆ ผมมีความสุขมากทีเดียว  ระยะเวลา 9 เดือนนี่มันไม่น้อยเลยนะ  ผมเก็บเงินได้ก้อนนึงแล้วละ  ถึงแม้ว่าจะมีไม่มากแต่ผมก็ตั้งใจไว้ว่าจะแต่งงานกับเธอ  ถึงแม้ว่าเราจะอยู่กินด้วยกันมาก่อนแล้วก็ตาม  แต่ผมก็ต้องให้เกียรติเธอเพราะนี่มันคือศักดิ์ศรีของลูกผู้หญิงทุกคน...  ผมจะทำให้เธอเสียใจไม่ได้...
	วันนี้ผมอยากให้เธอสวยที่สุด  ผมซื้อชุดมาจากร้านของพี่กิ๊กแล้วก็เอามาให้เธอใส่  ชุดราตรีสีขาวขนาดพอดีตัวเธอ  ผมเป็นคนคำนวณมันเองด้วยซ้ำว่าเธอใส่ไซท์เท่าไร  เมื่อเธอใส่แล้วเดินลงมาจากบ้าน  ผมยืนรอตรงหน้าบันไดแล้วก็เอื้มมือไปขอมือเธอ  เธอส่งมือมาให้ผมก็ค่อย ๆ ประคองเธอเดินลงมาเพราะชายผ้ามันค่อนข้างยาว ผมพาเธอเดินออกมาที่สวนหลังบ้านตามเสต็บที่พี่กอล์ฟ  สอนผมมา...  แต่พอเอาเข้าจริงผมก็ลืมบทที่พี่ชายผมสอนไว้  ผมจึงต้องพูดอะไรโง่ ๆ ออกมาจนเธอยิ้ม...เหมือนจะยิ้มเยาะผมยังไงยังงั้นเลย
	"วันนี้พระจันทร์สวยนะฬนน"
	"ไหนล่ะไม่เห็นมีเลย  นี่มันเดือนมืดนะจะมีพระจันทร์ได้ยังไง"
	"จินตนาการเอาสิ..."
	"เหรอ...อ่ะก็ได้พระจันทร์สวยนะคะที่รัก"
	"อืม...ดาวก็เช่นกันนะระยิบระยับเชียว..."
	"มีพระจันทร์แล้วทำไมถึงมีดาวเยอะแยะนักล่ะ...อย่าบอกนะว่าจินตนาการอีกน่ะ"
	"ใช่...ผมก็แค่อยากบอกคุณว่าถึงแม้ว่าจริง ๆ แล้ววันนี้ไม่มีทั้งพระจันทร์และก็ดาว  แต่มันก็ยังจะสกาวเต็มใจผมเสมอ ถ้าคุณคือพระจันทร์ที่ส่องสว่างกลางใจผม  และผมคือดาวดวงเล็ก ๆ ที่อยู่เคียงข้างคุณเสมอ...ก็เท่านั้นเอง...ถ้าหากว่าท้องฟ้าขาดดาวกับพระจันทร์ไปมันก็ไม่มีความหมาย  ฉะนั้นเราต้องอยู่ร่วมทางกันไปตลอดใช่ไหมคนดี"
	ผมชี้ให้ฬนนชมท้องฟ้าในคืนนี้ทั้ง ๆ ที่มันไม่มีอะไรเลย  แต่ผมก็ได้บอกความรู้สึกภายในใจของผมเสียที  ผมค่อย ๆ อ้อมเข้าไปกอดข้างหลังเธอแน่น ๆ แล้วก็เอนตัวเธอไปมาพร้อมกับบอกเธอว่าผมรักเธอมากที่สุด  จากนั้นผมก็บอกให้เธอหลับตา  ผมเอาผ้ามาปิดตาเธอแล้วก็พาเดินไปเรื่อย ๆ  ผมมาหยุดอยู่ตรงที่ ๆ หนึ่งแล้วก็เปิดตาเธอออก
	"นี่มันอะไรกันคะ..."
	"แต่งงานกับผมนะที่รัก"
	ผมคุกเข่าลงสวมแหวนให้เธอ  ญาติ ๆ และเพื่อนฝูงพร้อมกับคนที่ผมรู้จักในบริษัทต่างก็มาร่วมอวยพรกันยกใหญ่  พี่ชายของผมได้ลูกชาย  พี่กิ๊กแต่งงานแล้วตอนนี้มีลูกด้วยกันกับพี่บอย  ก็เอาลูกชายมาอวดเช่นกัน  ผมดีใจมากที่สุดที่ได้มีวันนี้  ผมรักเธอมากนะฬนน  ผมจะดูแลเธอให้ดีที่สุดตราบนานเท่านาน...ผมสัญญา
	"ยินดีด้วยนะจ๊ะน้องชายของพี่"
	พี่ ๆ ทั้งสามพร้อมเพียงกันอวยพรให้ผม  งานแต่งงานเล็ก ๆ แบบเซอร์ไพท์นี้ก็ทำให้เธอประทับใจแบบไม่รู้ลืม...แล้วผมยังเอาเครื่องเพชรออกมาสวมให้เธอด้วย  ทำให้เธอโผกอดผมไว้แน่น  จนผมรู้สึกได้ว่าเธอกอดผมแน่นแบบนี้เป็นครั้งแรก...ผมมีความสุขที่สุดเลยนะ  ผมอุ้มเธอแล้วก็หมุนไปรอบ ๆ ผมไม่รู้หรอกว่าหมุนกี่รอบ  แต่ผมรู้ว่าผมรักเธอมากก็เพียงพอแล้วละ  ช่วงชีวิตที่เราจะอยู่ด้วยกันต่อไปนี้มันคงจะมีแต่ความสุข  และก็การรวมไปถึงการใช้ชีวิตที่จะต้องเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตด้วย
	"ผมรกคุณ...ฬนน!!!...."
	ผมตะโกนลั่นสุดเสียงทีเดียวแหละ...  คำมั่นสัญญาต่อไปนี้จะเป็นสัจจะตลอดไปว่าผมจะซื่อตรงต่อเธอและทนุถนอมเธอให้ดีที่สุด...ผมจะปกป้องเธอ  ผมมั่นใจว่าผมจะทำได้และต้องทำให้ได้ดีที่สุด...  ผมมีอีกเรื่องนึงที่จะต้องดีใจคือผมกำลังจะเป็นพ่อคนเหมือนกัน...!!!...เธอมาทำให้ชีวิตผมสับสนในตอนแรก  แต่เธอก็มาเปลี่ยนแปลงทำให้ชีวิตผมสดใส  ไม่เหงาไม่ว้าเหว่อีกต่อไป  เธอเป็นสิ่งที่เติมสีสรรค์ให้ผมเสมอมา....				
3 สิงหาคม 2547 15:58 น.

ผมไม่รู้นี่...(ตอนที่3)

สุชาดา โมรา

วันนี้ผมนั่งดูทีวีกับเธอ  จู่ ๆ ก็มีข่าวด่วนออกมาว่า  ดร.ตรีไตร  กับคุณหญิงพร้องเสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุรถคว่ำ  ตำรวจสัณนิษฐานว่าน่าจะแย่งพวงมาลัยกันรถเลยเสียหลักพุ่งเข้าชนเสาไฟฟ้าเสียชีวิตทั้งคู่  เธอถึงกับตาแดงแล้วก็วิ่งไปร้องไห้ในห้องน้ำทีเดียว... ผมรู้สึกสงสารเธอมาก ผมไม่รู้จะทำอย่างไรดีเลยละ  เพราะทั้งพ่อและแม่เลี้ยงของเธอตายเธอก็ไม่รู้จะอยู่กับใครแล้ว ...  ผมก็เลยเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วก็ประคองเธอออกมาให้เธอนั่งทำใจ  เธอกอดผมไว้แน่นทีเดียว  ผมไม่ได้ฉวยโอกาสนะแต่ผมก็คิดนิด ๆ เหมือนกัน  มันเหมือนโชคเข้าข้างให้ผมได้แตะต้องตัวเธอเป็นครั้งแรกในชีวิต  เพราะปกติเธอค่อนข้างวางตัวดีจนผมไม่กล้าเข้าใกล้
	ผมปลอบโยนเธอทั้งคืน  จนทำให้ผมไม่ได้หลับไม่ได้นอน  ตอนเช้าก็เลยไม่ได้ไปทำงาน  ผมพาเธอไปรับศพพ่อกับแม่เลี้ยงที่โรงพยาบาล  แล้วก็จัดแจงเรื่องงานศพ     ผมก็ช่วยเธอได้แค่นี้แหละ  แต่พอเสร็จจากงานศพแล้วเธอก็ดูหงอย ๆ บ้านช่องไม่กลับ  เธอมาอยู่กับผมทุกวันจนผมรู้สึกว่าผมไม่ได้แค่ชอบเธอแล้วละ  แต่ผมรักเธอเข้าแล้ว  เขาถึงบอกกันว่ารักแท้แพ้ใกล้ชิดยังไงล่ะ...  ผมก็เพิ่งมาเชื่อเมื่อได้สัมผัสกับมันก็ตอนนี้เนี่ยแหละ
	วันนี้ผมไปทำงานอย่างคนอารมณ์ดี  ผมขายจิวเวอร์รี่ได้มากทีเดียวจนทำให้ผมได้โบนัสพิเศษ  และผมก็ได้เจอผู้ชายคนหนึ่ง
สวัสดีครับ  คุณต้องการเครื่องประดับแบบไหนครับ  และใช้ในงานอะไร
เขาจ้องมองผมแปลก ๆ แล้วก็ถามแปลก ๆ ด้วย  ผมรู้สึกได้ทันทีเลยว่านี่น่าจะใช่พี่ชายของผม  คนที่ผมอยากเจอมากที่สุดคนหนึ่ง
น้องครับ  น้องหน้าตาคุ้น ๆ มากเลยนะ  พี่ถามจริง ๆ เถอะนามสกุลนี้น้องเอามาใช้ได้ยังไง
โถ่พี่นี่ก็นามสกุลพ่อผมนี่จะให้ผมใช้นามสกุลใคร  พี่นี่ก็ถามแปลก ๆนะ
พ่อน้องชื่ออะไร
พี่จะถามไปทำไมกัน
ก็พี่อยากรู้  พี่เห็นเราใช้นามสกุลเดียวกันเผื่อจะเป็นญาติกัน
พี่อย่ามาอำเลย  ถึงพี่มีนามสกุลเดียวกับผมก็ใช่ว่าผมจะลดราคาให้พี่นะ  ผมน่ะเป็นแค่ลูกจ้างเขาเท่านั้นแหละ
	เขาซักไปซักมาจนผมต้องบอกเขาแล้วก็เล่าเรื่องของพี่กิ๊กให้ฟังด้วย  เขาทำท่าดีใจมาก ๆ เลย  เขากลัวว่าผมจะไม่เชื่อก็เลยเอาบัตรประชาชนออกมาให้ดู  ผมถึงกับยิ้มแก้มปลิทีเดียว  พี่เขามาซื้อเครื่องประดับให้ภรรยา  เพราะวันนี้วันเกิดพี่ลูกแก้ว  ผมก็เลยเลือกเครื่องประดับชุดใหญ่ให้  ทำให้ยอดขายกระฉูดทีเดียว  ผมได้ไปบ้านพี่เขา  พี่เขาชวนผมไปอยู่ด้วย  ผมได้คุยกับคุณแม่พิมพ์ใจ  ผมรู้สึกว่าคุณแม่คนนี้เป็นคนดีมาก ๆ เลย  ท่านไม่รังเกียจผม  แต่ท่านกลับรักผมเหมือนลูกคนหนึ่งด้วยซ้ำ ผมเห็นพี่ชายออกอาการโรมแมนติกต่อหน้าผมและคุณแม่พิมพ์ใจทำให้ผมยิ้มไม่หยุดทีเดียว  ผมแอบดูพี่เขาจู๋จี๋กัน...น่ารักดี  ผมคิดว่าผมน่าจะลองไปใช้กับว่าที่ภรรยาผมบ้าง...  คืนนี้ผมเลยนอนค้างที่บ้านพี่กอล์ฟทั้งคืนจนลืมคุณฬนนทีเดียว
	พอเช้าผมก็รีบมาหาเธอ  แต่เธอไม่อยู่แล้ว...  ผมเก็บข้าวของแล้วย้ายมาอยู่กับพี่ชาย  มาทำงานที่บริษัทของพี่ชาย  เพราะพี่เขาให้เงินเดือนเยอะมาก ๆ ได้ใช้วิชาความรู้ของตัวเองให้เป็นประโยชน์...  ผมโทรหาฬนนทุกวันแต่เขาก็ไม่เปิดเครื่องสักที  ผมรู้สึกใจคอไม่ดีเลย...
	พี่ชายส่งผมเรียนต่อโท  ผมดีใจเหมือนได้โล่เทียวละ  เมื่อผมมาเรียนโทผมก็เลยได้เจอเธออีกครั้ง  เธอเหมือนทำเป็นไม่รู้จักผม  ผมก็เลยไม่กล้าเข้าไปทักเธอ  แต่แล้วเธอก็เข้ามาทักผมแล้วก็คุยกับผม  เธอขอมาทำงานที่บริษัทของพี่ผม  เมื่อผมขออนุญาติพี่  พี่ก็ตกลงทันที...  ผมพาเธอมาให้พ่อแม่ดูตัวบ่อย ๆ ทั้ง ๆ ที่เธอก็ไม่ได้บอกหรอกว่ารับผมเป็นแฟน...
	วันหนึ่งผมรู้ว่าพี่ชายที่แสนดีของผมกำลังโดนสวมเขาผมก็เลยเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ให้พี่ฟัง  พี่ก็เลยรวมหัวกับผมจับชู้จนสำเร็จ  เพื่อนของพี่กับภรรยาของพี่ไม่น่าทำแบบนี้เลย  ผมรู้สึกเสียใจจริง ๆ เลยที่พี่ผมได้คนแย่ ๆ แบบนี้เลยทำให้พี่ไม่เป็นอันกินอันนอน  ทำงานก็ไม่รู้เรื่อง  คุณแม่พิมพ์ใจก็เป็นห่วงจนล้มป่วย  ผมต้องดูแลทั้งพี่และคุณแม่พิมพ์ใจ...  น่าสงสารครอบครัวนี้จริง ๆ  โดนมรสุมมาตลอดชีวิต  และนี่ยังมามรสุมทางใจอีก  เฮ้อ...!!!!...ผมต้องถอนหายใจหลายครั้งทีเดียว
	ผมส่งวิทยานิพนธ์เสร็จผมก็ได้รถจากพี่ชาย  คันนี้ทั้งใหม่และหรูหราจนผมไม่กล้าขับ  แต่พี่ก็ซื้อให้เพราะเห็นว่าผมต้องอาศัยคุณฬนนกลับบ้านมาทุกวัน  พอผมมีรถขับผมก็ไปส่งคุณฬนนทุกวันเหมือนกันเพราะเธอบอกกับผมว่าให้ผลัดกันบ้างจะได้รู้จักบ้านของกันและกัน
	หลังจากนั้นไม่นานคุณแม่พิมพ์ใจก็เสียชีวิตด้วยโรคชรา  คุณพ่อท่านเสียใจมากทีเดียว  คุณแม่กระจงก็มางานนี้ด้วย  ผมจึงได้เจอพี่กิเป็นครั้งแรก  ตอนแรกพี่ก็ทำหน้าไม่ค่อยพอใจผมเท่าไรนักแต่พอรู้ว่าผมดีกับคุณแม่พิมพ์ใจ  พี่เขาก็เลยดีกับผม  พี่เขาเป็นคนสวยทีเดียวถ้าเทียบกับพี่กิ๊กแล้วพี่กิเนี่ยแหละสวยที่สุด  พูดจาก็ดีกว่า  ดีกว่าตรงที่พี่กิไม่ค่อยใช้ศัพท์อังกฤษมากนักทั้ง ๆ ที่เป็นเจ้าของบริษัททัวร์น่าจะออกไทยคำอังกฤษคำแต่กลับไม่มีแม้แต่นิดเดียว  ผมชอบพี่เขาตรงนี้แหละ  
	งานศพของคุณแม่พิมพ์ใจทำให้พี่ลูกแก้วได้เข้ามามีบทบาทในครอบครัวอีกครั้ง  พี่กอล์ฟคืนดีกับพี่ลูกแก้ว  ผมก็ดีใจด้วยนะ  ทีแรกผมก็มีอัคติกับพี่เขาแต่พอผมมารู้ความจริงเรื่องคนชื่อต้นนั่นแล้วผมก็รู้ว่าพี่ลูกแก้วเขาไม่ได้ตั้งใจมีชู้เพียงแต่โดนข่มขู่เรื่องที่เขาจะบอกความจริงเท่านั้น หมอนี่เลยได้ใจเห็นเป็นจุดอ่อนเลยรีดไถเงินจากพี่ลูกแก้ว  ได้ทั้งเงินได้ทั้งตัว  ช่วงนั้นพี่ลูกแก้วเลยไม่ยอมมีลูกทั้ง ๆ ที่พี่กอล์ฟอยากมีจนใจจะขาด  แต่เป็นเพราะพี่เขากลัวว่าจะพลาดมีกับลูกคนพันนั้นก็เลยคุมกำเนิดซะ  ที่จริงพี่ลูกแก้วก็รักพี่กอล์ฟจนสุดหัวใจเหมือนกันนะ  ตั้งแต่พี่ลูกแก้วกลับมาพี่กอล์ฟก็ดูเป็นผู้เป็นคนมากขึ้น  ส่วนผมก็ไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอพี่เขาหรอก  ผมเลยขอย้ายออกไปอยู่ที่บ้านของคุณฬนนเขา
	ผมมีความสุขที่สุดที่ได้มาอยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับเธออีกครั้ง  คุณฬนนเป็นคนดี  เป็นกุลสตรีที่เพียบพร้อมแต่เธอค่อนข้างขี้เหงาแล้วก็อยู่คนเดียวทั้ง ๆ ที่บ้านช่องใหญ่โตมาก ๆ จนผมต้องเอ่ยปากให้เธอจ้างใครมาอยู่ด้วย  แต่เธอก็ไม่ยอม  เธอค่อนข้างแสนงอน  พูดนิดพูดหน่อยไม่ถูกใจก็งอนแล้ว  ผมต้องตามตื้อเธอตลอด  
	วันนั้นเป็นวันหยุดผมได้เข้าไปทำความสะอาดในห้องของเธอผมมองไปรอบ ๆ ห้อง  ผมเห็นภาพแม่ของเธอแปะไว้เต็มห้องไปหมด  เธอคงคิดถึงแม่มากทีเดียว  ลูกคนรวยก็มักจะมีปัญหาแบบนี้แหละนะ...  พอเธอเห็นผมอยู่ในห้องของเธอ  เธอถึงออกปากไล่ผมออกจากบ้านวันนั้นทีเดียว  ผมพยายามอธิบายแต่เธอก็ไม่ฟัง
	"ฬนนคุณฟังผมก่อน...ฬนน"
	ปัง...เธอปิดประตูใส่หน้าผม  ผมเลยเดินออกไปหน้าบ้านแล้วตะโกนเข้ามาในบ้าน
	"ผมอธิบายได้.....!!!!!"
	เธอถึงกับขว้างกระเป๋าสตางค์ของผมออกมาจากหน้าต่างทันที  ผมรู้ตอนนั้นแหละว่าเธอไม่เคยมีใจให้ผมเลย...ผมมันเข้าข้างตัวเองมาโดยตลอด  ผมก็เลยเดินออกจากบ้านพร้อมข้าวของต่าง ๆ แต่ผมก็ไม่ได้เอาของอย่างนึงออกมาคือกล่องแหวนที่ผมวางไว้ให้เธอที่หน้าประตูห้องพร้อมกับการ์ดใบหนึ่งที่เขียนว่า "ผมรักฬนนมากที่สุด"  จากนั้นผมก็เลยไปอาศัยพี่กิอยู่เพราะบ้านพี่กิอยู่ใกล้ ๆ บ้านของเธอ
	"พักที่นี่ก่อนก็ได้นะกฤษ  พี่ไม่หวงหรอก"
	วันนี้ผมรู้สึกว่าผมอบอุ่นใจมากที่ได้มาอยู่กับพี่สาวของผม  ผมเลยรู้ว่าพี่คนนี้เป็นคนที่โรแมนติกมากทีเดียว  พอ ๆ กับพี่กอล์ฟเลยนะ  พี่เขารักแฟนมากถึงกับไม่ยอมแต่งงานใหม่  ถ้าผมรู้จักพี่เขาเร็วกว่านี้ผมคงรู้เรื่องราวของพี่มากว่านี้...ผมนี่มันก็ช่างสอดรู้สอดเห็นเหมือนกันนะเนี่ย...
	ผมไปทำงานที่บริษัท  ผมเจอเธอผมก็ไม่ทัก  เพราะผมรู้สึกว่าผมไม่ผิด  ผมไม่ต้องง้อเธอก็ได้  แต่แล้วใจผมกลับสั่นเมื่อผมเห็นเธอเอาแหวนของผมที่วางไว้หน้าประตูมาใส่ที่นิ้วนางข้างซ้าย  ผมว่าเธออาจจะมายั่วให้ผมหวั่นไหวเล่น ๆ แน่ ๆ เลย...  ผมเห็นเธอเดินควงคนนั้นทีคนนี้ทีจนผมปวดหัวไปหมด  ทำอะไรไม่ถูก  ผมงงไม่รู้จะทำอย่างไรดีเลยนะ
	"คุณดอมวันนี้ข้าวร้านนั้นอร่อยมากเลยนะคะ  ไปทานกันอีกไหม"
	ผมเริ่มรู้ตัวแล้วว่าอารมณ์ผมมันพุ้งพร่านออกมาจนผมทนไม่ไหวก็เลยระเบิดออกมาอย่างจังทีเดียว  ตอนนั้นใครได้เห็นผมในคราบของซาตานก็จะรู้ว่ามันน่ากลัวขนาดไหน
	"นี่คุณ...งานไม่มีทำหรือไง  แฉลบซ้าบแฉลบขวา  นึกว่ามันว่างนักเหรอ..."
	ผมรู้สึกว่าผมเกรี้ยวกราดจนพนักงานต้องเดินหลบหน้าหลบตาไปนั่งทำงานต่อ  ส่วนผมก็ไปทานข้าว  ผมรู้ว่าต้องมีคนเอาผมไปนินทาแน่นอนแต่ผมก็ไม่สนใจหรอกนะเพราะผมถือว่าผมไม่ได้ขอเงินพวกนั้นใช้  ผมรู้สึกว่าผมตัวใจจากเธอไม่ขาดแต่ผมก็พยายามระงับอารมณ์อย่างถึงที่สุดแล้วละ  ผมกำลังจะลงลิฟเธอก็เข้ามาขวางไว้
	"ฉันไปด้วยนะ..."
	ผมไม่ได้ตอบอะไรแต่ผมก็ก็ไม่ได้ปฏิเสธ  เธอจึงลงมาพร้อมผม  ผมขึ้นรถ  เธอก็เปิดประตูรถแล้วก็เข้ามานั่งกับผม
	"คุณขึ้นมาทำไม..."
	เธอเงียบไม่ยอมตอบผมก็เลยลงจากรถ  เธอก็ลงจากรถ  ผมไปไหนเธอก็เดินตามจนผมรำคาญ  เดี๋ยวก็ไล่  เดี๋ยวก็ป่วนจนผมทำอะไรไม่ถูกแล้ว  เธอพยายามจะยั่วให้อกผมระเบิดอย่างนั้นเหรอไงกัน  ผมไม่เข้าใจผู้หญิงเลย  ถือว่าผมโง่ตามเกมส์ไม่ทันแล้วมาทำกันแบบนี้น่ะเหรอ  เธอมัน...ผู้หญิงอะไรกันนี่...  ผมนึกแล้วก็เดินกลับไปขึ้นรถ  เธอก็วิ่งตามมานั่งใกล้ ๆ ผมไม่พูดอะไรก็เลยขับรถออกมาดื้อ ๆ ผมเริ่มหมดฟิวตั้งแต่เธอเข้ามานั่งกวนใจในรถแล้วละ
	"เนี่ยเมื่อวานท็อปเอาดอกไม้มาให้ละ...แล้ววันก่อนเก่งก็เอาตุ๊กตาลูกหมามาให้น่ารักมากๆเลย  แล้วพจน์นะซื้อของมาให้บ่อย ๆ ด้วย  เธอว่าฉันจะเลือกใครดีนะ  หือ...?"
	ผมแกล้งไม่ตอบปล่อยให้เธอพูดไปเรื่อย ๆ มีแรงเท่าไรก็ให้เธอพูดไป  จนกระทั่ง สี่ทุ่มเธอจึงหยุดพูด  ผมก็เลยจอดรถข้างทาง
	"จอดทำไมล่ะ  อย่าบอกนะจะให้ฉันลงมืด ๆ แบบนี้..."
	"แล้วทีเธอล่ะ  ไม่ฟังกันแล้วก็ใช้แต่อารมณ์  เห็นผมเป็นตัวอะไร  วันนี้ฟิวมันขาดไปหมดแล้วนะ  ผมเริ่มจะหมดความอดทนกับคุณแล้วนะ  นี่เอามาถ้าไม่ชอบผมก็อย่าใส่มันเลยไอ้แหวนวงนี้เนี่ย  ผมเกลียดคุณจริง ๆ เลย..."
	ผมกระชากมือเธอแล้วถอดแหวนออกขว้างทิ้งในรถ  เธอก็ก้มลงเก็บแหวนขึ้นมาใส่อีก  ผมก็ทำแบบนั้นอีกอยู่หลายครั้ง  จนผมหมดความอดทนก็เลยขว้างแหวนออกไปนอกหน้าต่างรถจนหาไม่เจอแล้ว...  เธอก็ทำท่าจะเดินออกไปเก็บผมจึงดึงมือเธอไว้
	"เดี๋ยวผมไปส่งที่บ้าน...แต่ต้องไปหาที่เติมน้ำมันก่อน"
	ผมนั่งเงียบไปพักหนึ่งแต่ยังไม่ได้ขับรถออกไป...แล้วจู่ ๆ เธอก็พูดขึ้นมา
	"ถ้าไม่รักแล้วฉันจะทำแบบนี้เหรอ...คุณนี่โง่จริง ๆ เลยนะกฤษ...ฉันให้ท่าขนาดนี้คุณยังไม่รู้อีกเหรอ  จะให้ฉันต้องพูดหรือไงว่าฉันรักคุณ...ฉันรักคุณ...คุณได้ยินไหม...พอใจหรือยัง"
	เธอตะโกนลั่นรถจนผมแสบแก้วหูไปหมด  ผมคิดอะไรไม่ออกทำอะไรไม่ถูกได้แต่นั่งอึ้ง  ใจผมหวิว ๆ ไปหมดเหมือนกับว่ากำลังตื่นเต้นอะไรสักอย่าง  แต่พอผมนั่งคิด ๆ อะไรอยู่นั้นผมก็มารู้สึกตัวอีกทีก็ต่อเมื่อไฟฟ้ามันได้สปาร์กเข้าอย่างจังเลยละ  ไม่น่าเชื่อว่าผมจะถูกเธอจูบ  แทนที่ผมจะจูบเธอ...ผมนี่มันงี่เง่าจริง ๆ เลย  ผมผลักเธอออกแล้วก็เดินออกไปนอกรถเพื่อไปหาแหวนวงนั้น  ผมเดินหาแหวนจนรุ่งเช้าของอีกวัน  แล้วผมก็พบจนได้  ผมวิ่งเข้าไปในรถเอาแหวนสวมให้เธอ  แต่เธอกลับทำงอน  ผมไม่เข้าใจผู้หญิงจริง ๆ				
3 สิงหาคม 2547 15:55 น.

ผมไม่รู้นี่...(ตอนที่2)

สุชาดา โมรา

ผมทำงานที่ร้านจิวเวอร์รี่ได้พักหนึ่งคุณพ่อก็อยากให้บวช  เมื่อผมพบกับพี่กิ๊กผมจึงบอกพี่  พี่ก็เลยมาเป็นเจ้าภาพให้  พอผมบวชได้ 7 วันก็สึกมาทำงานต่อ  เพราะถ้าบวชนานก็ไม่ดีหรอกเสียงานเสียการ...  เดี๋ยวนี้เขาบวชแค่แทนคุณและเรียนธรรมะเท่านั้น  ถ้าเราตั้งใจเราก็จะรู้หลักธรรมพอ ๆ กับพวกที่บวชเป็นพรรษา  หรือว่าไม่จริง...
	ผมกลับมาทำงานผมยังไม่ทันจะขึ้นดี  พี่สาวคนสวยของผมก็เปิดบริษัทเป็นของตัวเองได้  แล้วก็มาเปิดร้านที่ห้างแห่งนี้ด้วยทำให้ผมเจอพี่เขาบ่อยขึ้น  ผมมีความสุขมากทีเดียวที่ได้พูดคุยกับพี่คนนี้  แต่ยังไง ๆ ผมก็อยากจะเจอพี่ ๆ ให้ครบทุกคนจริง ๆ เลย  อยากเห็นหน้าพี่ชาย  และพี่สาวคนรองว่าจะหน้าตาเป็นอย่างไร  พี่กอล์ฟจะหล่อไหม  แล้วพี่กิจะสวยแบบพี่กิ๊กหรือเปล่า  แล้วผมก็อยากจะเจอคุณแม่พิมพ์ใจด้วยว่าหน้าตาจะสวยไหม  คุณพ่อถึงได้พูดถึงบ่อย ๆ และอีกอย่างพี่กิ๊กสวยขนาดนี้แสดงว่าท่านต้องไม่ธรรมดาแน่ ๆ เลย...
	"พักเที่ยงแล้วไป...มีนัดหรือยัง  ถ้ายังก็แวะมาทานข้าวที่ร้านพี่นะ  พี่อยากจะคุยด้วย"
	ติ๊ด...........................พี่กิ๊กวางหูดทรศัพท์ปั๊บผมก็ตรงดิ่งไปปุ๊บ...
	"ทำไมนายถึงรู้เรื่องครอบครัวพี่ดีล่ะ  ในเมื่อคุณพ่อท่านแยกทางกับคุณแม่ตั้งแต่พี่อายุได้ 8 ขวบ"
	"คุณพ่อท่านบอกว่าท่านแอบไปดูอยู่บ่อย ๆ พักหลังคุณพ่อก็จ้างคนไปสืบจนรู้"
	"แล้วคุณพ่อท่านทำงานอยู่ที่ไหนล่ะ  ยังขี้เมาอยู่หรือเปล่า"
	"ท่านไม่ดื่มแล้วละเพราะท่านเป็นมะเร็งในตับ  ท่านมีโรงงานทอผ้า  เพราะได้มรดกจากคุณย่า"
	"เหรอ"
	วันทั้งวันผมโดนพี่สาวสุดสวยซักจนละเอียดทีเดียว
	เวลาผ่านไปอีกหลายเดือนคุณพ่อท่านบอกว่าพี่ชายของผมแต่งงาน  แต่ผมไม่ได้ไปเพราะผมติดงาน  ไปไม่ได้  แล้วอีกอย่างถ้าผมไปพี่เขาก็ไม่รู้จักผม  ผมไม่รู้ว่าพี่เขาจะต้อนรับผมแบบพี่สาวคนนี้หรือเปล่า...
	"กฤษ ๆ ฉัน...ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย  ขอร้องละเลิกงานแล้วมาหาฉันที่หน้าห้างได้ไหม  ฉันมีเรื่องเดือดร้อนจริง ๆ"
	ฬนนโทรมาหาผมทั้ง ๆ ที่เราไม่ได้ติดต่อกันมา 5 เดือนเต็ม  ผมรู้สึกตื่นเต้นมาก ๆ ทีเดียว  พอเลิกงานผมก็รีบไปหาเธอทันทีเลย
	"ฮัลโหล...ฬนนอยู่ตรงไหนของหน้าห้างเหรอ  มันกว้างจนผมหาไม่เจอแล้ว..."   "อุ้ย"
	ปัก...ผมหันไปชนเธอล้มพอดี  ผมเลยช่วยพยุงเธอขึ้นมา  ผมไม่รู้หรอกว่าเธอมีเรื่องเดือดร้อนอะไร  แต่ยังไง ๆ ผมก็อยากจะช่วยเธอเพราะผมชอบเธอมาก...
	"กฤษ  ฉันอยากคุยกับเธอมากเลย  แต่ที่นี่มันไม่สะดวก  เธอพาฉันไปที่อื่นได้ไหม  ฉันไม่อยากอยู่แถวนี้...ฉันกลัว"
	"กลัวอะไรฬนน  ผมไม่เห็นน่ากลัวตรงไหนเลย"
	"รีบ ๆ ไปเถอะก่อนที่คุณแม่ฉันจะมาเจอ..."
	ผมไม่รู้จะพาเธอไปไหนดี  ผมก็เลยพาเธอขึ้นรถเมย์  เธอคงยืนโหนรถเป็นครั้งแรกเพราะผมดู ๆ แล้วเธอทำหน้าเหวอทีเดียว...  ผมไม่รู้หรอกนะว่าเธอกำลังหนีอะไร  เธอพูดถึงแม่ของเธอจนผมรู้สึกว่ามันแปลก ๆ นะ  ทำไมเธอต้องหนีแม่ของเธอด้วย  เมื่อผมขึ้นรถมาได้พักหนึ่งผมก็พาเธอลงที่แยกลาดพร้าว  พาเธอเข้าไปที่บ้านเช่าของผม
	"ผมไม่รู้ว่าจะพาคุณไปไหนดีที่จะปลอดภัย  เดินไปอีกนิดเดียวก็จะถึงบ้านผมแล้วคุณเดินไหวไหม"
	"ไหวจ่ะ..."
	เธอตอบเสียงนุ่มเหมือนเคย  แต่ลักษณะเธอมันลุกรี้ลุกรนจริง ๆ เลย  ผมพาเธอเข้ามานั่งในบ้านแล้วก็เอาน้ำมาให้ดื่ม  รอให้เธอหายใจหายคอสะดวกก่อนแล้วค่อยถามเธอ  แต่เธอกลับถามผมก่อนน่ะสิ
	"ทำไมคุณถึงพาฉันมาที่บ้านล่ะ..."
	"ผมคิดไม่ออก  แล้วอีกอย่างผมรับรองว่าผมไม่เป็นอันตรายต่อคุณแน่ ๆ จริง ๆ นะ"
	"ฉันเชื่อจ่ะ..."
	"แล้วที่มีเรื่องน่ะ  มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ"
	"ก็แม่เลี้ยงของฉันเขาให้ฉันแต่งงานกับตาแก่ที่ไหนไม่รู้  บอกว่าหวังดีกับฉันแต่จริง ๆ แล้วไม่ใช่หรอก  จะเขี่ยฉันไปให้พ้น ๆ ทางมากกว่าเพราะคุณพ่อท่านก็แก่มากแล้วจะได้ยกมรดกให้เขาคนเดียว  น่าเบื่อมาก ๆ เลย...ฉันต้องหนีหัวซุกหัวซุนทีเดียว  วันนี้เขาก็พาฉันมาลองชุดเจ้าสาว  ยี้...น่าตาก็แก่แถมยังจะลงพุงซะอีก...ฉันไม่เอาด้วยหรอก  ดีไม่ดีที่เขามาแต่งด้วยนี่อาจจะเอาฉันไปเป็นแค่เมียน้อยก็ได้...ฉันทนไม่ได้หรอก.........................................."
	"แล้วมีที่ไปหรือยัง"
	"ยัง...ฉันไม่รู้ว่าจะไปอยู่ไหนดี  กลัวว่าจะถูกสืบเจอน่ะสิ  ฉันคิดถึงเธอเป็นคนแรกเลยนะก็เลยมาหา..."
	เมื่อผมได่ยินแล้วผมก็ต้องปลื้มใจ  คำพูดของเธอทำให้ผมรู้สึกว่ามีความหวังมาก  เหมือนเธอยังคิดถึงผมอยู่ตลอดเวลา  ทำให้ผมฝันซะไกลทีเดียว  แต่ก็ต้องตื่นจากความฝันเพราะนั่นมันภาพลวงตา
	"อ่ะผมทำกับข้าวมาแค่นี้  คุณทานได้ไหม"
	เธอพยักหน้าแล้วก็ทานอาหารอย่างบรรจงคำเล็ก ๆ เข้าปากช้า ๆ ผมเห็นแล้วก็ต้องยิ้มทันที  เพราะเธอมีอะไรหลาย ๆ อย่างที่ทำให้ผมขำอยู่เรื่อย ๆ
	"ที่นี่มีแค่ห้องเดียวเอางี้ละกันคุณนอนในห้องแล้วผมนอนห้องลับแขกเอง"
	"กฤษ...นอนในห้องก็ได้  แบ่งกันคนละครึ่ง...ฉันเชื่อใจเธอ...มาสิ"
	ผมรู้สึกใจหวิวทันทีเลย  อย่างว่าละน้ำตาลใกล้มด  มดเหรอจะอดใจไหว...แต่ดูเธอสิอุปกรณ์เยอะจริง ๆ ทั้งที่ช็อตยุง  ที่ช็อตไฟฟ้า  ไม้เบสบอล  สนับมือ...  นี่ขนาดเชื่อใจผมนะ  ถ้าเกิดผมนอนดิ้นนิดเดียวมีหวังตายแน่ ๆ  คืนนี้ทั้งคืนผมเลยไม่ได้หลับไม่ได้นอนเพราะกลัวว่าจะนอนดิ้นไปโดนเธอ...
	"เช้าแล้วจ่ะ...ตื่นเถอะ...ฉันทำกับข้าวไว้ให้ทานแล้ว"
	"ผมเดินออกมาจากห้องนอนเพื่อที่จะไปล้างหน้าแปรงฟัน  พอผ่านโต๊ะอาหารผมถึงกับตกใจทีเดียว  ไม่น่าเชื่อว่าลูกคุณหนูอย่างเธอจะทำกับข้าวได้เก่งขนาดนี้  มีทั้งแกงเขียวหวานไก่  มัสมั่น  ไข่ยัดไส้  กุ้งอบหม้อดิน  ต้มยำปลากระพง  อื้อหือ...ถึงกับต้องกลืนน้ำลายทีเดียว  กลิ่นก็ห้อมหอมน่าทานเหมือนเจ้าของเลยละ  อุ้ย....!!!!  แล้วผมก็เดินไปอาบน้ำ  แปรงฟัน
	"คุณนี่แปลกนะ  ปกติเขากินอาหารอ่อน ๆ กันตอนเช้า ๆ เนี่ย  แต่คุณกลับทำของหนักเยอะแยะเชียว  จะเอาไปเลี้ยงใครเหรอ"
	"ก็ทานข้าวต้มมันน่าจะไปทานตอนเย็น ๆ ดีกว่าจะได้ไม่อ้วน  ส่วนเช้า ๆ ก็ทานหนัก ๆ เพราะจะได้มีแรงใช้สมองทำงานไง"
	ผมยิ้มแล้วก็ก้มหน้าก้มตาทาน  อื้อหือ...อร่อยมาก ๆ เลย  ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะทำเอง  ผมถึงกับชมเธอไม่หยุดปากทีเดียว  เธอก็ยิ้มละไมแต่เช้าทำให้ผมมีกำลังใจที่จะไปทำงาน  ผมสั่งให้เธออยู่แต่ในบ้านไม่ออกไปไหนเพราะผมก็กลัวว่าแม่เลี้ยงของเธอจะมาพบแล้วก็เอาตัวเธอไปห่างจากผม..
	พอเลิกงานผมกลับมาบ้าน  ผมตกใจมากทีเดียว  จากบ้านที่เคยรกกลับสะอาดได้  มันเหมือนไม่ใช่บ้านผมเลยละ  ผมเดินเข้าบ้านช้า ๆ เพราะไม่อยากจะย่ำพื้นจนทำให้สกปรกเพราะมันสะอาดเกินกว่าที่ผมจะเหยียบได้  ผมไม่เคยเจอบ้านที่สะอาดแบบนี้มาก่อนเลย  เห็นทีเธอจะเจ้าระเบียบน่ดูเชียวละ...  ผมเห็นเธอนอนอยู่ที่โซฟาในห้องนอน  ผมยืนมองเธออยู่นานจนเธอตื่น  เธอน่ารักจังเลย...
	"กลับมาแล้วเหรอคะ"
	ผมยิ้มแล้วก็เดินไปอาบน้ำ  ส่วนเธอก็เตรียมอาหารไว้ให้ทาน  ผมรู้สึกว่าตั้งแต่เธอมาอยู่เนี่ยทำให้ผมเกร็ง ๆ แล้วก็เกรงใจเธอมากทีเดียวเหมือนกับผมมาอาศัยบ้านเธออยู่เลยละ...  ทุก ๆ วันเธอก็ทำอาหารให้ทาน  และผมก็รีบกลับมาให้เร็ว ๆ เพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ ๆ เธอ  ผมมีความสุขที่สุดเลยนะ  ผมว่าถ้าใครได้เธอไป...คงจะเป็นบุญมากทีเดียว				
3 สิงหาคม 2547 15:53 น.

ผมไม่รู้นี่...(ตอนที่1)

สุชาดา โมรา

ตอนนี้ผมเรียนอยู่มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง  ผมกำลังเรียนวิศวะอยู่  ฟังดูโก้นะแต่จริง ๆ แล้วมันไม่ใช่อย่างที่คิด  เรียนก็เหนื่อยยากก็ยาก  ต้องมาปวดหัวกับการคำนวณที่ไม่มีวันจบสิ้น  สุดแสนจะเซ็งทีเดียว  แต่ผมก็รักที่จะเรียนเพราะพ่อบอกว่าจบไปมีงานทำแน่นอน  แต่ที่จริงผมว่างานที่บ้านก็มีผมน่าจะเรียนทางด้านนั้นมากกว่าแต่ก็เอาเหอะไหน ๆ ก็เรียนมาจนป่านนี้แล้วก็อดทนตั้งใจเรียนต่อไปเพราะเหลืออีกแค่เทอมเดียวก็จะจบแล้วนี่  
	ผมมีเพื่อนอยู่หลายคน  เพื่อนแต่ละคนก็ดี ๆ กันทั้งนั้นเดี๋ยวก็เอาเรื่องนั้นมาพูดเรื่องนี้มาพูดไม่เห็นจะสนใจเรื่องเรียนกับเขาเลย  แต่ผมก็ต้องทน ๆ คบกันไปก่อนเพราะผมไม่มีเพื่อนจะให้คบแล้วนี่  เพราะเพื่อน ๆ ก็โดนรีทายไปหมดแล้วก็เหลือแต่พวกหัวเสอย่างผมเนี่ยแหละ  แหมจะยอตัวเองจนเกินไปหรือเปล่าเนี่ย
	ผมอ่านข่าวเมื่อเช้านี้ในห้องคณะนะเขาบอกว่า  ปัจจุบันนี้กระแสอยู่ก่อนแต่งกลายเป็นไฟลามทุ่งหากใครจับคู่ได้เมื่อไหร่ก็มักชวนมาลิ้มลองรสชาติการใช้ชีวิตร่วมชายคาเดียวกันด้วยความไวไฟ เอ๊ย!!!อยากรู้อยากลองเหลือเกิ้น...!!!...
	ผมว่านะถ้าคนเราสมัยนี้จะรอมชอมให้มีการอยู่ก่อนแต่งกันก็อาจเกิดกรณีตรอมใจก็ได้ใครจะไปรู้ว่าอยู่ด้วยกันแล้วจะมันสะแด่วแห้วแค่ไหน ก็เสมือนการเป็นผัวเมียชั่วคราวนั่นแหละ มีหรือ ถ้าได้อยู่สองต่อสองแล้วจะไม่แตะอั๋ง จับโน่นจับนี่จนไฟฟ้ามันสปาร์ก ก็ฮูย...ฮอร์โมนกำลังพุ่งพรวดอย่างกะขีปนาวุธขนาดนี้จะห้ามใจยังไง จะห้ามมือไม้กันไหวหรือแบบนี้ต่อให้เอาช้างมาฉุดหรือเอากางเกงในชนิดพิเศษป้องกันการเสียพรหมจรรย์ให้ใส่ก็รั้งไม่อยู่ร้อก โธ่...ขนาดพ่อแม่เตือนจนปากจะฉีกถึงรูหู  เด็กสมัยนี้ก็ฟังไม่รู้เรื่อง  แถมยิ่งเตือนเหมือนยิ่งยุเสียด้วยนะ   ผมก็เห็นด้วยนะที่ข่าวฉบับนี้เขียนแบบนี้  เพื่อนผู้หญิงหลายคนในห้องก็ออก ๆ ไปกันหมดเพราะท้องเนี่ยแหละ  บางคนก็เลิกลากันไปปล่อยให้เด็กเป็นภาระของสังคม  เห็นแล้วผมรู้สึกสังเวทใจจริง ๆ เล้ย
	"เฮ้ยกฤษ...เข้าเรียนได้แล้วละมัวอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ได้"
	ผมเข้าเรียนสายไปหน่อยเพราะผมมัวอ่านหนังสือพิมพ์  แต่วันนี้ห้องเราได้รับข่าวดีอย่างหนึ่งละแต่ว่าผมยังไม่รู้ว่าเป็นอะไรเลย  เพียงแต่เห็นที่ห้องเขาลือกันให้แซททีเดียว...
	"เฮ้ยกฤษนายเห็นน้องใหม่หรือยังวะ  น่ารักนะเว้ย...!!!"
	"น้องมงน้องใหม่อะไรวะ...ไม่เห็นรู้เรื่องเลย  ทำไมมีเด็กใหม่ในคณะหรือไง"
	"เปล่า  ก็ห้องเรานั่นแหละมีคนย้ายมาจากเชียงใหม่มาเรียนที่นี่น่ารักเชียว  ผมยาว  ขาว  สวยหวาน  โอ้โหเพอร์เฟรคเป็นบ้าเลย  หัวดีเรียนเก่ง  ไฮโซ..."
	"ผู้ชายบ้าอะไรของแกวะไว้ผมรุงรังถ้าเจอนะจะเบิร์ดกะโหลกซะทีว่ะ"...."อ้าวเฮ้ย!...ทำไมถึงเงียบวะ"
	"จะตบใครเหรอคะ..."
	ผมถึงสะดุ้งโหยงทีเดียวที่มีผู้หญิงมาถามว่าจะตบใคร  เพื่อน ๆ นี่ก็ไม่บอกเลยว่าไอ้ที่นินทาอยู่นั่นมันผู้หญิง  แหมน่ารักสมคำล่ำลือจริง ๆ แค่ได้ยินเสียงครั้งแรกนะ  อย่าให้เซทเลยเสียงงี้หวานเชียว  ยิ่งพอหันไปดูนะถึงกับใจหวิวทีเดียวละ  โอ้โหสวยราวกับนางฟ้านางสวรรค์เลย  แล้วดูพวกผมสิหน้าตาโหด ๆ ทั้งนั้นเลย  แล้วเธอยังต้องมารวมอยู่กับกลุ่มผมอีกเพราะกลุ่มผมมันแก่เรียน...
	ตอนทำรายงานกลุ่มนะอื้อหือ...ชื่อคนที่เขียนยากที่สุดก็คือเธอนี่แหละ  ชื่อพยางค์เดียวแต่สะกดยากจะตาย  ชื่อรัน  แต่เขียนฬนน  โห...พ่อแม่ช่างตั้ง  คนตายไปกี่ป่าช้าชื่อมีตั้งเยอะตั้งแยะให้เลือกไม่เลือก  มาตั้งชื่อบ้า ๆ อะไรอย่างนี้นะเขียนยากชะมัดเลย
	"ชื่อะไรนะเราน่ะ.."
	"ฉันชื่อฬนนค่ะ"... "เขียนไม่ถูกค่ะต้องเขียนแบบนี้"
	แล้วเธอก็เขียนให้ดู  ผมนี้งงเลย  เขียนยากเป็นบ้าเลย...
	ผมรู้จักเธอมาประมาณ 6 เดือน  ผมรู้ตัวดีว่าผมก็ไม่ต่างจากผู้ชายคนอื่น ๆ หรอกที่หลงรักเธอเพราะเธอสวยจนเกินห้ามใจได้  จะไม่ให้คิดเกินเลยกับเธอได้ไงล่ะ...  แต่จะทำไงได้ล่ะก็ในเมื่อเธอเป็นเพื่อน  เราก็ต้องวางตัวเป็นเพื่อนที่ดี  ผมจึงทำเฉย ๆ แต่พอไม่มีใครอยู่ผมก็แอบตีสนิทกับเธอด้วยการขอร้องให้เธอติวให้  ทำท่าทีว่าเราสนใจเรียนแต่จริง ๆ แล้วมันเป็นแผนสูงของผมต่างหากล่ะ...  ผมต้องชมตัวเองนะที่มีหัวคิดที่จะจีบผู้หญิงได้ถือว่ายอดจริง ๆ แต่ก็ดู ๆ เธอไม่เห็นจะสนใจผมเลย  สงสัยผมคงแฮ้วแน่ ๆ เพราะเธอสนใจเรียนเกินกว่าที่ผมจะก้าวเข้าไปถึงหัวใจเธอได้  ตกเย็นก็มีคนขับรถมารับเธอ  พอเช้าก็มีคนมาส่งเธอ  ผมไม่มีโอกาสไปส่งเธอเลยเพราะเธอมันคุณหนูส่วนผมมันจน  ต้องโหนรถเมย์  เวลาไปไหนถ้าอยากไปกับใครก็เอาอีแก่ของพ่อขับไป...เฮ้อ...
	"คุณกฤษคะ  เอ่อ...โจทย์ข้อนี้ฬนนไม่เข้าใจเลยค่ะสอนหน่อยได้ไหมคะ"
	เหมือนคุณฬนนจะเปิดทางให้ผมเลยแต่ก็ดู ๆ แล้วเธอคงไม่คิดกับผมแบบนั้นหรอก  เราก็แค่สนิทกันเรื่องเรียนเท่านั้น...ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้อีกแล้ว  เพียงแต่ผมคิดกับเธอไปฝ่ายเดียวเท่านั้น...  ฐานะผมมันก็แค่นี้จะไปดีเลิศเท่าลูกคุณหนูได้ยังไงกัน
	เวลาผ่านไปปีกว่าพวกเราเรียนจบปริญญาตรีเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย  ผมก็หางานทำไม่ได้เพราะช่วงนี้มีแต่คนจะเลิกจ้าง  สภาวะเศรษฐกิจมันย่ำแย่ผมก็เลยไม่รู้จะไปทำอะไร  อยู่โรงงานทอผ้าน่ะเหรอไม่เอาหรอก  เจอแต่สาวโรงงานน่าเบื่อจะตาย  ผมก็เลยไปสมัครงานเป็นพนักงานขาย    จิวเวอร์รี่ที่ห้างแห่งหนึ่ง  เพราะผมคิดว่าอย่างน้อย ๆ เมื่อไม่มีเธอผมก็มองสาว ๆ ได้อีกเยอะแยะเพื่อจะได้ลืมเธอเสียที  เพราะผมก็รู้อยู่แก่ใจว่าเธอไม่เคยชอบผม  เธอคิดกับผมแค่เพื่อนเท่านั้น...  แต่ผมมันหมาเห็นเครื่องบิน  เฮ้อ...อย่าไปคิดถึงมันเลยพูดแล้วปวดหัวเปล่า ๆ...
	"สวัสดีครับจะรับเครื่องประดับแบบไหนดีครับแล้ว...เอ่อ...ใช้ในโอกาสอะไรครับ"
	ผู้หญิงคนนี้จ้องหน้าผมแปลก ๆ แล้วก็ถามผมแปลก ๆ
	"น้องพี่ถามหน่อยเถอะ  น้องทำไมถึงใช้นามสกุลนี้ได้ก็ในเมื่อนามสกุลนี้พ่อของพี่เขาบอกว่าเป็นนามสกุลที่ตั้งขึ้นเองนี่นา  แล้ว...เอ..."
	"ก็นี่มันนามสกุลพ่อผมครับ...ถามแปลก ๆ นะเนี่ย..."
	"คือพี่ก็ใช้นามสกุลนี้เหมือนกัน...พ่อน้องชื่ออะไรเหรอ"
	"พ่อผมชื่อวศิลป์  แต่เป็นลุกกับภรรยาใหม่ของท่าน...คุณแม่กระจงแล้วถ้าพี่ใช้นามสกุลเดียวกับผมคุณพี่ก็น่าจะเป็นลูกของคุณแม่พิมพ์ใจใช่ไหมครับ  "
	"อืม...ฉลาดนะ  แต่นายรู้เรื่องของครอบครัวพี่ได้ไงเนี่ย"
	"คือคุณพ่อท่านพูดถึงบ่อย ๆ น่ะ"
	"อืม...งั้นก็ดีพี่ขอเบอร์โทรของพ่อหน่อยได้ไหม"
	"ไม่เชื่อผมเหรอ..."
	"ไม่ใช่อย่างนั้น  เพียงแต่พี่ไม่ได้เจอท่านมานานพี่คิดถึงท่านน่ะ"
	"อ๋อ...ผมเข้าใจ  แล้วพี่คือ..."
	"พี่กิ๊กจ่ะนายกฤษ"
	ผมดีใจมาก ๆ เลยที่ผมได้เห็นพี่สาวคนเล็กของคุณพ่อเป็นครั้งแรก  ผมเคยได้ยินแต่ชื่อเพิ่งเห็นตัวจริงก็วันนี้นี่เอง  เธอทั้งสวยและเก่งเพราะเธอไปเรียนโทที่เมืองนอกโดยมีพี่ชายส่งเรียน  แต่พักหลังเธอก็ส่งตัวเองเรียนนะ  โอ้โหเก่งเป็นบ้าเลย  ตอนนี้ก็เป็นดีไซเนอร์ชื่อดังอยู่บริษัทเค  โก้เป็นบ้า...  วันนี้พี่เขามาซื้อกำไลข้อมือให้เป็นของขวัญแด่คุณแม่พิมพ์ใจ  ผมจึงเลือกเรือนทองคำขาวเป็นลายฉลุพิเศษให้  ประดับด้วยเพชรซีก  น่ารักทีเดียวเหมาะกับคนมีอายุ				
3 สิงหาคม 2547 15:49 น.

นิยามรักแห่งสายรุ้ง

สุชาดา โมรา

เขาว่ากันว่ากาลเวลาจะเป็นเครื่องพิสูจน์ในรัก  ฉันก็เชื่อว่าจะต้องเป็นเช่นนั้น...  เพราะฉันมีความฝันในหลายสิ่งหลายอย่างที่จะต้องทำให้สำเร็จ  ฉันเป็นคนที่ค่อนข้างหัวดื้อเกเร  แต่ก็เป็นคนที่เข้มแข็ง  กล้าและพร้อมที่จะลุยอยู่ทุกเมื่อ...
	ฉันสอบเอ็นท์ติดมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง  ฉันเรียนอยู่คณะมนุษย์ฯ  ที่นี่มีแต่คนสวย ๆ น่ารัก ๆ และดูท่าทางจะเป็นพวกลูกผู้ดีมีชาติตระกูล  ถ้าให้เทียบกับฉันแล้วฉันมันก็แค่คนเดินดินธรรมดาคนหนึ่งซึ่งไม่อาจจะไปเทียบอะไรกับใครได้เลย
	"สวัสดีครับ...ขอนั่งด้วยคนได้ไหม"
	ชายคนหนึ่งหน้าตาน่ารักเดินมาขอนั่งที่โต๊ะฉันจึงพยักหน้า  เขานั่งลงและก็หยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่าน  ชายคนนี้แต่งตัวดี  ผิวขาวตาหวานดูมีเสน่ห์เหลือเกิน  ตั้งแต่แรกที่ฉันเห็นเขาก็ทำให้ฉันแอบมองเขาบ่อย ๆ จนเขารู้สึกเขิน
	"ไม่ทราบว่าอยู่ปีอะไรครับ"
	"ปีหนึ่งค่ะ"
	ฉันตอบด้วยเสียงที่นุ่มนวล  เขายิ้มด้วยสีหน้าที่เบิกบาน  รอยยิ้มของเขาบ่งบอกถึงความเป็นมิตร  ฉันรู้สึกได้ว่าฉันหลงเสน่ห์รอยยิ้มของเขาไปเสียแล้ว
	"...อืม...พี่อยู่ปีสามนะชื่อเบนซ์...แล้วน้องชื่ออะไรครับ"
	"ชื่อรุ้งค่ะ"
	ฉันตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน  พี่เขาชวนฉันคุยไม่หยุดปากแต่ฉันก็นั่งมองพี่เขาจนกระทั่งถึงเวลาเข้าเรียน  เราแลกเบอร์โทรกันเผื่อมีอะไรจะได้ช่วยเหลือกันได้
	ฉันได้รู้จักเพื่อนใหม่หลายคน  แต่คนที่ฉันถูกชะตาที่สุดก็คือวี  วีเป็นคนน่ารักอัธยาศัยดีคุยเก่งเธอจึงสนิทกับเพื่อนได้เร็ว  แต่สำหรับฉัน  ฉันชอบเป็นเอกเทศมากว่า  แต่วีก็มักจะเข้ามาคุยกับฉันบ่อย ๆ จนทำให้เราสนิทกันภายในเวลาไม่ถึง 20 นาที...  พักเที่ยงแล้วฉันเดินไปที่โรงอาหารไปร้าน 13 เขาบอกว่าร้านนี้อร่อยมาก ๆ ฉันจึงต่อคิวยาวเพื่อรอซื้อข้าว  เมื่อถึงคิวของฉัน
	"เอาซุปเต้าหู้ใส่กุ้งถ้วยนึงค่ะ"
	"ของผมเหมือนเดิมนะ..."
	ชายคนหนึ่งเดินมาเบียดฉันและก็แย่งสั่งทันที  ฉันรู้สึกไม่ถูกชะตากับนายคนนี้เลย  เพราะนายคนนี้ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย  ไม่ยอมต่อคิวแถมยังมาเบียดผู้หญิงอีก  ฉันจึงจ้องหน้าด้วยความโมโห
	"ขอโทษครับ ๆ"
	เขาหันมาพยักหน้าขอโทษอยู่หลายครั้งแต่ฉันก็ยังคงรู้สึกฉุนอยู่ดี
	"อาหารที่สั่งได้แล้วค่ะพี่เอิร์ท..."
	แม่ค้าส่งอาหารให้นายคนนั้น  ฉันรู้สึกหมั่นไส้ซะเต็มประดาอยากจะเตะก้นงาม ๆ สักทีแต่ก็ต้องเก็บอารมณ์  นายคนนั้นยังจะหันมายิ้มให้อีกและก็ค่อย ๆ เดินผ่านหน้าไป  ฉันรู้สึกหมั่นไส้มาก ๆ เข้าจึงแกล้งขัดขาซะเกือบล้ม
	"เอ๊ะ...!!!เธอนี่ยังไงกันมาขัดขาทำไม"
	"ไหน...ขัดขาตรงไหนคุณเดินมาสะดุดเองแล้วยังมาทำวางมาดอีก  อย่างนี้หาเรื่องกันนี่หว่า...จะเอาไงบอกมาเลย"
	ฉันถกแขนเสื้อขึ้นทำท่าแบบเอาเรื่อง
	"สวย ๆ ดุ ๆแบบนี้ระวังหา...อุ้ย...ไม่ได้นะ5555"
	"ฮื้อ...!!!"
	ฉันถึงกับฉุนทีเดียว  รู้สึกโมโหนายคนนี้จริง ๆ เกิดมาไม่เคยโกรธแบบนี้มาก่อนเลย  ฝากไว้ก่อนนะวันหลังจะเอาคืนให้ได้เลย...  ฉันหันไปมองหน้าแม่ค้าแล้วก็รับอาหารมา
	"นี่ทำไมทำกับพระเอกของมหาลัยอย่างนี้ล่ะ"
	"เนี่ยนะพระเอก...โถ่...เป็นคนนิสัยไม่ดีต่างหากล่ะ...อ่ะนี่เงินจะเอาไหม"
	ฉันส่งเงินให้แม่ค้าพร้อมกับทำท่าฉุน ๆ ฉันรู้สึกว่าแย่มาก ๆ ที่เจอคนแบบนี้ในเวลาเดียวกันถึง 2 คน  ทั้งแม่ค้านิสัยแย่กับนายคนนั้นที่นิสัยไม่ดี  ฉันนั่งลงที่โต๊ะแล้วก็ทำหน้าเครียด
	"รุ้ง...ไม่เอาน่าอย่าเก็บมาเป็นอารมณ์  เดี๋ยวแก่เร็วนะย๊ะ"
	"ไม่ต้องมาทำปลอบใจเลย  เนี่ยถ้าฉันรู้นะว่าบ้านอยู่ไหนฉันจะเอาระเบิดไปลงเลย"
	"จะบ้าเหรอ...ถ้าเธอทำแบบนั้นสาว ๆ ที่มหาลัยชักตายแน่ ๆ เลย"
	"ทำไมล่ะวี..."
	"ก็พี่เอิร์ทเขาเป็นดาวของที่นี่เธอไม่รู้เหรอ  สาว ๆ ทุกคนก็ยังต้องสยบให้กับเขาเลย  มีเธอเนี่ยแหละที่จงเกลียดจงชังเขา"
	"หล่อตายละนิสัยแย่ ๆ แบบนี้เป็นดาวได้ไงกัน...กิน ๆๆๆเถอะจะได้เข้าเรียน"
	พอฉันเดินออกจากโรงอาหารฉันก็ต้องสะดุดกับผู้ชายคนหนึ่งเขาท่าทางดี  ดูสุขุม  หน้าตาจัดว่าหล่อทีเดียว  ฉันคิดว่าน่าจะหล่อกว่านายเอิร์ทอะไรนั่นเสียอีก...
	"วี...เมื่อเช้าเธอลืมหนังสือพี่เอามาให้แล้วนี่..."
	"อ๋อ...เพื่อนของวีเองค่ะชื่อรุ้ง"
	"สวัสดีค่ะ"
	ฉันไหว้ผู้ชายคนนี้ด้วยท่าทางที่อ่อนน้อม  เขายิ้มอย่างคนที่ใจดี  แต่ดูท่าทางไม่ค่อยจะมีเพื่อนเพราะฉันไม่เห็นเขาเดินกับใครเลย...นายคนนี้คงเป็นพี่ชายของวีที่ชื่อวิทย์แน่ ๆ  เพราะวีพูดให้ฟังอยู่บ่อย ๆ ด้วยความภาคภูมิใจที่พี่ชายเป็นประธานนักศึกษาเรียนรัฐศาสตร์การปกครอง...  
	หลังจากที่เจอพี่ชายของวีแล้ววีก็ยังพูดไม่หยุดปากว่าพี่ของเขาเป็นคนดีช่วยเหลืองานมหาวิทยาลัยเสมอ ๆ จนฉันรู้สึกว่าวียกยอพี่ชายมากไปแล้ว
	หลังจากเลิกเรียนฉันเจอพี่เบนซ์อีกครั้ง  พี่เขายิ้มให้ด้วยสีหน้าที่เบิกบาน  พี่เขาชวนฉันขึ้นรถเขาเพราะเขาจะพาฉันไปส่งที่บ้าน  ที่จริงฉันก็อยากไปด้วยเหมือนกัน  แต่ทีนี้ฉันมันเด็กหอก็ต้องอยู่หอสิจะให้พี่เบนซ์ไปส่งฉันได้ยังไงกันในเมื่อเดินอีกแค่ 30 ก้าวก็จะถึงหอแล้ว
	"ไม่เป็นไรค่ะพี่เบนซ์  รุ้งขอบคุณมากนะคะแต่ว่ารุ้งอยู่หอค่ะ"
	พี่เบนซ์ก็เลยขับรถผ่านหน้าฉันไปช้า ๆ ฉันมองรถของพี่เบนซ์จนจำทะเบียนได้ดีแล้วก็เดินไปที่หอทันที...  อย่างว่าละเด็กปี 1 ต้องอยู่หอทุกคนเพื่อที่จะได้รับน้องกลางดึกคืนนี้พอฉันเข้ามาในหอฉันจึงอาบน้ำแต่งตัวและเข้านอนทันที
	"รุ้ง...ตื่นเร็วรุ่นพี่เรียกแล้ว"
	"อะไรกันวี..."
	"ไป ๆ ลงไปรับน้อง"
	ฉันเดินลงมาจากหอแล้วก็มาเข้าแถวเพื่อโดนรับน้องกลางดึก  ฉันรู้สึกไม่ค่อยพอใจพี่นิสิตคนนี้เลย  ดูท่าทางวางอำนาจพูดจาหยาบ ๆ แล้วก็ขู่รุ่นน้อง  ฉันว่าทำแบบนี้มันไม่น่ากลัวเลยสักนิดแต่มันกลับสร้างความรำคาญมากกว่า
	"เร็ว...!!!เดินเป็ดสิ  เต้นไก่สิ...เร็ว...!!!"
	เสียงที่ตะคอกดุดันทำให้ฉันเก็บอารมณ์ไม่อยู่
	"เฮ้ย...พูดกับน้องพูดให้มันดี ๆ หน่อยไม่ได้หรือไง...วางก้ามอย่างกับพวกต่ำ ๆ ที่ไร้การศึกษา  ถามจริง ๆ เถอะตอนแม่ท้องให้กินอะไรเหรอถึงได้ต่ำขนาดนี้"
	"นี่แก...."
	รุ่นพี่คนนั้นถึงกับโกรธจัดให้คนไปตามใครคนหนึ่งมาทันที
	"ไหนใครแข็งข้อบอกพี่มาเลยพี่จัดการให้"
	รุ่นพี่ทอมเดินมากับนายเอิร์ทคนที่เจอเมื่อกลางวันนี้  พูดจาเหมือนกับจะเอาเรื่อง  ฉันจึงถกแขนเสื้อขึ้นทำท่าเอาเรื่องเหมือนกัน
	"เธออีกแล้วเหรอ...นี่อยากเรียนจบหรือเปล่าทำไมแข็งข้อกับรุ่นพี่"  นายเอิร์ทพูด
	"นี่นายรู้จักเด็กคนนี้ด้วยเหรอ  เอาเลยจัดการเลยฉันหมั่นไส้จริง ๆ"  พี่นิสิตคนนั้นพูด
	"เฮ้ย...อย่าพี่เองน้อง"
	พี่ทอมเดินตรงมาที่ฉันเอามือมาจับคาง  ฉันปัดมือเขาก็ทำท่าเหมือนกับจะลวนลาม  ทุกคนถึงกับหยุดดูว่าฉันจะทำยังไงต่อกับรุ่นพี่  เมื่อหนักเข้า ๆ ฉันก็เกิดความโมโหฉันจึงต่อยหน้าพี่ทอมทันที
	"สวย ๆ แล้วยังจะดุอีกเนี่ยเสป็กพี่เลย..."
	"อย่าเข้ามานะ...!!!"
	ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่กลัว  เมื่อพี่ทอมเข้ามาใกล้ ๆ ฉันจึงเตะก้านคอด้วยท่าจรเข้ฟาดหางทันทีถึงกับทำให้พี่ทอมสลบ
	"นี่เธอมันไม่แรงไปหน่อยเหรอ  นิสิตอย่างเธอเห็นทีจะเอาไว้ในมหาวิทยาลัยไม่ได้ใช่ไหมพร  ผมว่าส่งสภาให้เขาตัดสินดีกว่า  จะได้รู้ว่าการถูกว๊ากในสภามันเป็นอย่างไร..."
	นายเอิร์ทพูดด้วยน้ำเสียงที่โกรธ ๆ แล้วก็ชี้หน้าฉัน  ฉันก็มองด้วยท่าที่เย่อหยิ่งเพราะฉันยังไม่รู้ว่าการถูกว๊ากในสภามันเป็นยังไง...  พวกเราทั้งหมดกลับขึ้นหอ  ฉันล้มตัวลงนอนด้วยความสบายใจ
	"รุ้งเธอรู้ไหมเธอทำอะไรลงไป  การถูกว๊ากในสภามันถึงกับทำให้ประวัติเสียและโดนไล่ออกง่าย ๆ เชียวนะ  ฉันว่าเธอทน ๆ เอาหน่อยจะดีกว่านะอย่าให้เรื่องมันเลยเถิดไปมากกว่านี้เลย  ฉันขอร้องนะฉันยังอยากมีเพื่อนอย่างเธออยู่"
	"วี...ไปนอนได้แล้ว  ฉันรู้ว่าฉันไม่โดนไล่ออกหรอกเพราะขนาดเรียนเขายังเชิญ...."
	"เชิญอะไร"
	"นอน ๆ เถอะเดี๋ยวไม่มีแรงไปเรียนนะ"
	................................1.............................

โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ  รับรองว่าเข้มข้นกว่าเดิมแน่นอนค่ะ...ขอขอบคุณเพื่อน ๆ ที่ติดตามผลงานมาโดยตลอดนะคะ...				
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟสุชาดา โมรา
Lovings  สุชาดา โมรา เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟสุชาดา โมรา
Lovings  สุชาดา โมรา เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟสุชาดา โมรา
Lovings  สุชาดา โมรา เลิฟ 0 คน
ไม่มีข้อความส่งถึงสุชาดา โมรา