กวีปกรณ์
ม้านั่งน้อยคอยใครมาใช้นั่ง
ถูกวางตั้งตรงใต้ต้นไม้ใหญ่
อยู่ลำพังเพียงตนอย่างจนใจ
ขอสักคนแค่ใครคอยข้างเคียง
แท้ที่จริงจำนวนคนล้วนมาก
ทั้งหญิงชายหลายหลากเพื่อหลบเลี่ยง-
ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยนักพักพอเพียง
เช้าสายเที่ยงบ่ายเย็นไม่เว้นวัน
ม้านั่งพร่ำเพรียกพร้องยังร้องเรียก
"ใครสำเนียกนึกได้เข้าใจฉัน
มานั่งคู่เคียงข้างไม่ห่างกัน
เห็นคุณค่าความสำคัญ...แค่สักคน"
ใช่เพียงเจอเพื่อจากพรากเพื่อพบ
วนเวียนอยู่มิรู้จบแม้สักหน
ต้นไม้ใหญ่ยืนข้างพลางผ่อนปรน-
กล่าวกลับไป "งานแห่งตนจงทนทำ...
...มิตรไมตรีไม้มีให้ไยไม่เห็น
มิได้เร้นหลบซ่อนหรือเพียงพร่ำ
คงยืนคู่อยู่เคียงเลี่ยงฝนพรำ
กำบัง
2001
4
0
หน้าส่วนตัว
