เป็นก้อนเนื้อที่เมื่อเชือดมีเลือดไหล แต่เหตุใดหยาบกระด้างอย่างก้อนหิน เพราะอ้างว้างกังวลจนชาชิน ถ้าเป็นดินก็ระแหงผ่านแล้งมา แล้วหยดหนึ่งน้ำใจใสสะอาด ที่เธอหยาดรดหัวใจคนไร้ค่า ช่วยเปลี่ยนแปลงสันดานเคยด้านชา ให้หวังว่ายังมีวันฝันสวยงาม จนก้อนเนื้อก้อนนั้นเริ่มหวั่นไหว เป็นหัวใจเปี่ยมรักเกินหักห้าม แค่มีเธอ...มีสุขทุกโมงยาม เธอคือความสดชื่นแห่งคืนวัน เป็นศรัทธาปานเทวีชุบชีวิต ให้มีสิทธิ์มีรอยยิ้มอิ่มเอิบฝัน และนี่คือสัญญากล้ายืนยัน หัวใจฉันทุกห้องเป็นของเธอ