แม่จิตร
ทุกทุกทีที่เธอเผลอหลงรัก
ใจจึ่งเจ็บจนจมปลักยามรักหน่าย
มักหม่นหมองมองเหม่อเพ้อฟูมฟาย
โดยเดียวดายดื่มด่ำกับความทุกข์
เพียงพ่ายแพ้พิษแผลแก่รักร้าว
เร็วเรียนรู้เรื่องราวสู่ความสุข
สร้างศักดิ์ศรีสวยสมล้มแล้วลุก
เป็นปลอบปลุกปรับปรุงวันพรุ่งนี้
อย่ายินยอมย่ำแย่แพ้ชีวิต
เพราะเผลอผิดพลาดพลั้งหวังเต็มที่
ควรครุ่นคิดคุณค่าทุกนาที
แม้ไม่มีมวลมิตรคิดห่วงใย
อยู่อย่างหยิ่งเยียวยาเวลาเหงา
สิ่งโศกเศร้าซุกซ่อนพักก่อนได้
คอยเข้มแข็งขืนข่มอารมณ์ใจ
เลิกเหลวไหลรักเล่ห์เสน่ห์ลวง
หากโหยหาไห้เห็นเซ่นความรัก
เหน็ดเหนื่อยแน่นอนนักนานหนักหน่วง
ต้องตรึกตรองเตือนตนจนรู้ทรวง
แล้วลุล่วงหลบหลีกรักต
1225
1
0
หน้าส่วนตัว
