din
เธอลืมแล้วเรื่องราวแต่หนหลัง
และหยุดยั้งพฤติกรรมทำก่อนหน้า
จะมุ่งเน้นสัตย์ซื่อถือวาจา
มันควรค่าแค่ไหนต้องไตร่ตรอง
การกระทำครั้งก่อนมันหลอนจิต
เพราะชีวิตตรอมตรมระทมหมอง
ต้องทนฝืนกลืนกล้ำน้ำตานอง
จะร่ำร้องหาใครก็ไม่มี
เมื่อช่องว่างถูกเว้นเป็นช่องว่าง
จำก้าวย่างต่อไปในวิถี
ทั้งล้มลุกคลุกคลานมานานปี
ไม่อาจลี้หนีรักที่หักลา
ขณะที่เธอชื่นระรื่นสุข
ฉันซ่อนทุกข์เก็บไว้บนใบหน้า
เธอแย้มยิ้มอิ่มเอมเปรมชีวา
ฉันเหลือค่าสิ่งใดให้จดจำ?
คงอภัยให้กันไม่ได้ดอก
รักมันยอกย้อนจนใจถลำ
ชีวิตเหมือนบรรเลงเป็นเพรงกรรม
ที่ตอกย้ำซ้ำซากให้จากไกล
2158
9
0
หน้าส่วนตัว
