คนอันดา คมวจี
ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเที่ยงที่แผดเผา
มันก้าวเข้ามา หาเขา ร่างดำทมึน
ไร้วาจา ไร้ความปราณี มีแต่คำรามอยู่ในลำคอ ของมัน
มันแหงนขึ้นดูฟ้า
ด้วยแววตาท้าทาย ใครสยบข้าได้
แม้แสงอาทิตย์กล้ายัง ระริก
ฟ้ามองลงมาด้วยความหมองหม่น ไม่อาจเตือน
อหังการ์ของมันเริ่มขึ้น
เมื่อมันเคลื่อนตัวเข้าใกล้แผ่นดินใหญ่
มันถาโถมเข้าใส่ อย่างไม่ยั้ง
ทุกกำปั้นที่กระหน่ำ ผู้คนล้มตายกระจัดกระจาย
ไป ทุกทิศทาง จนความหนำใจลดลง
มันหันหลังกลับ ทิ้งร่องรอยความพินาศวิบัติ
ไว้เบื้องหลังมัน อย่างไม่ใยดี
ชากศพ ซากสิ่งหักพังของบ้านเรือน
ต้นไม้ ลอยเป็นแพ มันไปแล้ว
และผู้คนรำ้่ำไห้ระงม ต่างเรียกหา
ญาติและเพ
1126
2
0
หน้าส่วนตัว
