กชมนวรรณ
ในบางวันฝันคิดเรื่องติดเหงา
ในบางคราพาเศร้าอยากเร้นหนี
ในบางครั้งเอาแต่จ้อป้อวจี
ในบางทีหนีห่างกลางผู้คน
เป็นมนุษย์คลุกดินครึ่งชีวิต
ใครลิขิตขีดเขียนไม่เปลี่ยนผล
ผ่านร้อนหนาวคราวยากลำบากทน
ในกมลวนเวียนเปลี่ยนชั่วดี
หากพลาดพลั้งยั้งคิดมีผิดหวัง
เรื่องหนึ่งพังยังสร้างไม่หันหนี
หวังใหม่เถิดเกิดกำลังพันทวี
ฝังกลีมีสุขอย่าทุกข์นา
อิ่มมากไปทำให้นอนหลับยาก
แม้หิวมากมักนอนไม่หลับหนา
คิดถึงมากหวั่นไหวไปทุกครา
กลับเหว่ว้าถ้าคิดถึงไม่ซึ้งใคร
หลั่งน้ำตาคราผิดคิดร้องไห้
ทำบ้าใบ้ใครด่าว่าไฉน
เมื่อยามทุกข์ปลดปล่อยให้ออกไป
คราที่ไหลเปี่ยมสุขบางมุขมี
ก่อนดอกไม้จักบานผ่า
1167
7
0
หน้าส่วนตัว
