พุด
คืนสู่ความเดียวดายในทุ่งกว้าง
ดอกรักร้างแรมรอนสิ้นอ่อนหวาน
เพียงดอกรักร้อยสร้อยเสน่หาเคยผลิบาน
ใช่ยาวนานราโรยโปรยคืนไพร
แค่สัจจะน้อมนำมาล้ำลึก
เตือนรู้สึกเตือนจิตรู้สู่ธรรมไสว
พบคำว่ารักคือทุกข์ทุกข์คือรักนะดวงใจ
ยอมจากไปดีกว่าจากตายมิหมายคืน
จึ่งหันหลังหวังครั้งนี้ถึงที่สุด
ให้จิตหยุดเลิกฝันใฝ่รอรักชื่น
ภาวนาทุกคืนค่ำรู้กล้ำกลื้น
รู้ทนฝืนอยู่ลำพังสิ้นหวังใด
เดินเดียวดายพรายหอมดวงดอกหญ้า
แม้นเหว่ว้าแค่ไหนใจสวยใส
ด้วยปล่อยวางมิยึดมั่นโซ่สายใย
จิตมิไหวใจมิหวั่น
กับฝันตรม ..กับลมลวง....กับคนลวง....!
1868
1
0
หน้าส่วนตัว
