ฉันไม่ได้กลับมาเพื่อทวงถาม ถึงนิยามดวงตาที่อ่อนไหว ฉันไม่ได้ย้อนมาเพื่อย้อนไป สู่วารวันที่ดอกไม้เคยเบ่งบาน ฉันไม่ได้กลับมาเพื่อเปลี่ยนแปลง ให้วันคืนร้างแล้งกลับมาหวาน ฉันรับรู้ว่าเวลานั้นเนิ่นนาน สิ่งที่ผ่านก็ย่อมผ่านไม่หวนคืน แค่ห่วงใย คิดถึงจนท่วมใจเมื่อยามตื่น แช่มช้าแต่ชัดเกินขัดขืน ฝันเห็นทุกคืนเมื่อหลับตา ไม่หวังอะไร อาจแค่ความอ่อนไหว-เหมือนเธอว่า ไม่คิดเริ่มและไม่เคยคิดเอ่ยลา แค่อยากมองเธอ ชัดชัด ช้าช้า ..แล้วจะไป