หน้าส่วนตัว
บทกวีนี้หนาหาเข้าถึง
มิตราตรึงติดตาช่างล้าหลัง
สักแต่ว่าขีดเขียนเปลี่ยนเรื่องยัง
ไร้พลังทั้งติดทฤษฏี
ปลายปากกาจรดกดกระดาษ
สัมผัสสาดซ้ำซากยากปัดสี
ฉันทลักษณ์ถูกต้องแคล่วคล่องดี
แต่มิมีวิญญาณในงานตน
ความรู้สึกบอกหยุดสะดุดนิด
รอยลิขิตพิจารณ์งานสับสน
หัวมังกุท้ายมังกรทอดถอนทน
อีกวกวนเวียนนัก.เฮ้อ! หลักลอย
หยุด! พินิจพิจารณา..
ลงความว่าควรลดงานคิดนานหน่อย
เหตุและผลที่ขาดหายไร้ร่องรอย
ใช่สำออยแต่อารมณ์..น่ะสำคัญ..
..
..
อืม! เขียนแล้วไม่ค่อยได้อารมณ์น่ะ เลยลดงานลงนิดนึง..
..
..
1004
8
0
