กวีเดินดิน
พี่อิดรวนหวนเหซวนเซรัก
เหมือนถูกผลักปักหนามหยามไม่สน
เพราะบุญน้อยพลอยซ้ำกล้ำคำคน
เป็นวังวนเย้ยหยันหวั่นให้ตาม
เขาชี้ว่ากล้าคิดผิดที่แล้ว
มองเห็นแววแนวรักจักห้ามหาม
แค่วาจาล้าลวงทั้งปวงทราม
อย่าทาบทามลามเรื่องเฟื่องปัญญา
โอ้...คุณค่ามาล่วงกลลวงรัก
แต่สุดหักพักใจไฉนหา !
ขันหมากพี่ตรีแล้วแคล้วมายา
มินำพาว่าคำซ้ำทำลวง
เพราะเงินน้อยพลอยหมดลดคุณค่า
อกล้างลามาพบประสบสรวง
ว่าความรักตระหนักแล้วทุกแนวปวง
ต้องเจ็บทรวงดวงแดเป็นแน่ใจ
เมื่อได้ยินสินสอดกอดอกเศร้า
ด้วยนงเยาว์เอาเรื่องเคืองผลักไส
ตรีค่าคนด้วยทรัพย์กลับฤทัย
มิอาลัยไยดีที่เคยทำ
จึงรู้ซึ้งตรึงใจในครานี้
จบกั
2387
4
0
หน้าส่วนตัว
