น้ำตา...วาพราว
ท้องฟ้าใสฟ้าสวยรวยความสุข
ใจฉันทุกข์ฉันไหม้ใครสงสาร
รักที่ผ่านที่พบจบลงนาน
ฟ้าจะสวยจะสราญคงผ่านไป
มีเพียงใจเพียงกายที่หมองหม่น
มีเพียงทุกข์เพียงคนที่หม่นไหม้
ต่อให้ฟ้าให้สวยงามเพียงไร
แต่ในใจในนั้นมันชินชา
ปล่อยความเหงาความเศร้ารุมเร้าจิต
ปล่อยใจคิดใจฝันพลันเหว่ว้า
น้ำที่รินที่หลั่งพรั่งออกมา
ความปวดร้าวปวดปร่าเหมือนฆ่ากัน
ใจเจ็บช้ำเจ็บแสนแค้นใจนัก
ใยความรักความดีที่เคยฝัน
ถึงถูกยีถูกย่ำซ้ำทุกวัน
รักคงมั่นคงขาดไม่อาจคืน
เหม่อมองฟ้ามองเมฆาที่ลอยต่ำ
ทนเจ็บช้ำเจ็บจนจะทนฝืน
อีกกี่เหงากี่เศร้าต้องกล้ำกลืน
ใครหยิบยื่นหยิบฝันเพื่อเคียงกัน
มองทางไหนทางรักยังหมองมัว
956
11
0
หน้าส่วนตัว
