ว่าที่กวี
คนที่เคยมีเวลาให้ฉัน...ตอนนี้ก็มีคนอื่นแทรกเข้ามา
คนที่ไม่ใช่ของฉัน...มันก็ไม่ใช่อยู่วันยังค่ำ
เสียงหัวเราะจางหายไป
เหลือเพียงรอยยิ้มฝืด-ฝืด แห้ง-แห้ง
ไว้ให้กับตัวเอง
สิ่งต่าง-ต่างที่ผ่านเข้ามา
ก็ผ่านมา...เพียงเพื่อผ่านไป
เหลือทิ้งไว้เพียงแค่ความทรงจำ
ที่คอยปลอบโยน
บางครั้งกลับหลอกหลอน
...
ฉันมีบ้านไว้พักผ่อนหลับนอน
หากแต่ขาดซึ่งที่พึ่งทางใจ
ฉันมีเพื่อนไว้คอยพูดคุยหยอกล้อ
หากแต่ขาดคนซึ่งคอยให้คำปรึกษาช่วยแก้ปัญหา
ฉันยังคงได้กินอาหารอยู่ทุกวัน
หากแต่พร่องซึ่งโภชนาการ
...
ตอนนี้ฉันอยากดื่ม...ฉันอยากเมา
เพราะมันทำให้ฉันได้หลุดพ้น
จากเรื่องราวที่สับสนวุ่นวาย
ดื่มท่ามกลางแสงจ
2480
7
0
หน้าส่วนตัว
