คนกรุงศรี
ในโลกกว้าง ย่างกราย หมายต่อสู้
ยืนหยัดอยู่ ก้าวไป ให้ใกล้ฝัน
อุปสรรค หนักล้น ทนฝ่าฟัน
หวังสักวัน ฉันต้อง เลิกหมองตรม
โลกที่กว้าง ทางเดี่ยว แสนเปลี่ยวนัก
กับไร้หลัก ยึดเกาะ ที่เหมาะสม
ถือหางเสือ นาวา ท้าคลื่นลม
มีโศกซม เศร้าสุข เค้ลาคลุกกัน
เพราะเกิดมา ไม่มี ดั่งที่คิด
จะทวงสิทธิ์ จากใคร ที่ไหนนั่น
หรือกรรมเก่า เฝ้าถาม ตามมาทัน
ขอใช้มัน ให้สิ้น เรายินดี
แต่ใช้แล้ว ใช้เล่า กรรมเจ้าเอ๋ย
กระไรเลย หลายหลาก มากเหลือที่
ฤๅต้องใช้ ไปทั่ว ชั่วชีวี
แล้วจะมี วันใด ได้ลืมตา
มองคนซึ่งพึ่งพา หวังอาศัย
ขอแรงใจ ให้ก
หน้าส่วนตัว
1582
0
0
