ตะวันรอนอ่อนแสงแดงฉาน ใกล้สนธยากาล พบพานความหม่นปนไป ทุกย่างต่างก้าวเท้าไว ชักช้าฉันใด จะได้เยี่ยมเยือนเรือนชาน บรรดา ข้าวปลาอาหาร แม่คงใส่จาน รอการกลับของลูกชาย น้ำใจแม่เป็นเช่นสาย สินธุ ประกาย ระยิบระยับจับตา เฉกแสงแห่งดาริกา บนผืนนภา งามกว่าดวงจันทร์ พันดวง เดินเพลินเมินมองผองปวง ทิวทัศน์อันลวง และลืมซึ่งสิ่งสุนทร ลืมหันมองทิวากร ลืมทุกข์ทอดถอน ลืมร้อน ระทมถมทรวง
856
0
0
หน้าส่วนตัว
