พลิ้วลมหนาวพัดซ้อนซ่อนหนาวจิต หนาวเพียงนิดจิตเพ้อละเมอฝัน ถึงสาวหนึ่งซึ่งอักษราพารำพัน ให้รอยนั้นเป็นรูปเธอละเมอปอง แม้นหนาวหนักรักคลายให้วิโยค แม้นไม่พ้นเงาโศกต้องทนหมอง ขอความรักอักษราค่าควรครอง เป็นเงาสองสัมพันธ์รักร่วมพักพิง ถึงหนาวตายหมายโลมโฉมสง่า สักเพียงคราอุ่นไอดุจไฟผิง แม้นไม่ตายขอได้น้องมาแนบอิง เป็นขวัญมิ่งเสริมสง่าทุกคราไป แม้นหนาวหนักหากได้รักสักเพียงครึ่ง ก็ประหนึ่งได้อัมริดจิตผ่องใส ฟ้างดงามตามครรลองต้องตามใจ เฟียงฝันไป..หรือเธอนั้น...ไม่หันมา ...แบบว่า..ชีวิตมันเศร้า
2071
2
0
หน้าส่วนตัว
